கடந்த நூற்றாண்டின் 60 களில் தொடங்கி பல்வேறு தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சி பிரச்சாரங்களில் ஏராளமான கண்டுபிடிப்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஹெலனிஸ்டிக் காலத்தின் சிறப்பிற்குப் பிறகு, மெசாபியன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மாண்டூரியா, கிமு 266 இல் ரோமானியர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது. பின்னர் நகரம் அதன் குடிமக்களால் கைவிடப்பட்டது, ஆனால் ருகியோரோ நார்மனால் புதிய வாழ்க்கைக்கு புத்துயிர் பெற்றது மற்றும் XVIII நூற்றாண்டில் அது மாண்டூரியாவின் பண்டைய மற்றும் புகழ்பெற்ற பெயரை மீண்டும் தொடங்கியது.மெசாபியன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மாண்டூரியாவின் பெயரின் சொற்பிறப்பியலில் ஆர்வமுள்ள பல அறிஞர்கள் உள்ளனர், அவர்களின் பிரதேசத்தில் புதிய கற்காலத்திற்கு முந்தைய குடியேற்றங்களின் சான்றுகள் இல்லை. அறிஞர் கியூசெப் பாசெல்லி, "பண்டைய நகரமான மாண்டூரியா" என்ற தனது ஆய்வுக் கட்டுரையில், பல்வேறு சொற்பிறப்பியல்களைப் புகாரளிக்கிறார், இவை அனைத்தும் "பண்ணை", "குதிரைகளை வளர்ப்பதற்கான இடம்" என்பதன் பொருளைக் கண்டறியலாம். F. Ribezzo கருத்துப்படி, Mandurium அல்லது Mandorium இந்த பண்ணைகளில் ஒன்று அல்லது ஒரு குழுவிலிருந்து அதன் பெயரை எடுத்திருக்கும். மாண்டூரியன் அறிஞர் ஜி. ஸ்டானோ கூட இந்த சொற்பிறப்பிலிருந்து விலகவில்லை, கிரேக்க-இத்தாலிக் வார்த்தையான "மந்த்ரா", முறையே நிலையான, மந்தை அல்லது குதிரைகளின் மந்தை, பெயரின் தோற்றம் என்று பொருள்படும்.கோட்டை வேலைகளின் குறிப்பிடத்தக்க எச்சங்கள் பண்டைய நகரத்தில் உள்ளன. சமீபத்திய அகழ்வாராய்ச்சிகள் புதிய பகுதிகளை விடுவித்துள்ளன, அவற்றின் காலவரிசையின் சிக்கலையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.மூன்று வெவ்வேறு கட்டங்களைச் சேர்ந்த மூன்று சுவர்களை எளிதில் வேறுபடுத்தி அறியலாம். உட்புறமானது (சுமார் 2 கிமீ நீளம்) ஒவ்வொரு முனையிலும் பெரிய ஒழுங்கற்ற தொகுதிகளால் ஆனது மற்றும் அதற்கு முன்னால் ஒரு பள்ளம் உள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து, இரண்டாவது சுவர், மிகவும் வழக்கமான தொகுதிகளால் ஆனது, தலையிலும் விளிம்பிலும் மாறி மாறி அமைக்கப்பட்டு, முதல் பகுதியை வலுப்படுத்த வந்தது, அதில் அது ஓரளவு அகழியை ஆக்கிரமித்தது. இந்த இரண்டாவது சுவர் டராண்டோ மற்றும் ஆர்க்கிடாமஸுக்கு எதிரான போரைக் குறிக்கும். இறுதியாக, கடைசி வட்டம், மிகவும் ஈர்க்கக்கூடியது (5 மீ தடிமன், 6 அல்லது 7 உயரம்) 3 கி.மீ க்கும் அதிகமான நீளம் கொண்டது. அதற்கும் முன்னால் அகழி உள்ளது. அரண்மனைகளின் இந்த கடைசி கட்டம் ஹன்னிபால் போரின் காலகட்டத்திற்குக் காரணம் என்று தெரிகிறது. உண்மையில், சுவர் சில கல்லறைகளில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது, அதன் கல்லறை பொருட்கள் (மற்றவற்றுடன், க்னாதியா பேசெல்லாட்டா மட்பாண்டங்கள் உட்பட) 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம். மேம்படுத்தபட்ட.சுவர்களுக்கு வெளியே, வாயில்களை விட்டு வெளியேறும் சாலைகளின் ஓரங்களில் (கிழக்கு பகுதியில் மட்டும் 5), பாறையில் செதுக்கப்பட்ட கல்லறைகளின் ஏராளமான குழுக்கள் தோன்றியுள்ளன. துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்களில் பெரும்பாலோர் ஏற்கனவே கொள்ளையடிக்கப்பட்டனர்; இருப்பினும், சில கருவிகளை மீட்டெடுக்க முடியும், பெரும்பாலும் 4 மற்றும் 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு இடைப்பட்ட குவளைகளால் ஆனது. செய்ய. c."Fonte Pliniano" என்று அழைக்கப்படுபவை குறிப்பிடத் தகுந்தவையாகும், இது Pliny (Nat. hist., lI, 226) குறிப்பிட்டுள்ளதைக் கொண்டு அடையாளம் காணக்கூடியது, இது ஒரு பரந்த குகையில் அமைந்துள்ளது, நிச்சயமாக இயற்கையானது, ஆனால் மனிதனின் கையால் பெரிதாக்கப்பட்டது.
