சாண்ட் ' ஆண்ட்ரியாவின் பாரிஷ் தேவாலயம் தொடர்பான முதல் ஆவணம் 1035 ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. 1395 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு தொனி பளிங்கு முகப்பையும், மணி கோபுரத்தையும் சேர்த்து இன்று நாம் காணும்போது இந்த கட்டிடம் நிறைவடைந்தது. தேவாலயத்தில் மூன்று நேவ்கள் உள்ளன, மையமானது ஒரு டிரஸ் செய்யப்பட்ட உச்சவரம்பு மற்றும் பக்கவாட்டு குறுக்கு பெட்டகங்களுடன், அரை வட்ட ஆப்புடன். தேவாலயம் அதன் கட்டிடக்கலைக்கு சான்றாக வெவ்வேறு காலங்களில் கட்டப்பட்டது. செகோலோவின் அசல் தாவரத்தின் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இரண்டாம் கட்டம் பெருங்குடல், சிற்பங்கள், இலைகள் மற்றும் இடைக்கால பெஸ்டியரியின் பொதுவான விலங்குகளால் குறிக்கப்படுகிறது. மூன்றாவது மற்றும் கடைசி கட்டம் மத்திய ரோஜா சாளரம் மற்றும் லோகியா கட்டுமானத்திற்கு முந்தையது. முகப்பின் போர்ட்டலில் சிற்ப அலங்காரங்கள் தனித்து நிற்கின்றன, அதே நேரத்தில் பக்க போர்டல் அல்லது சான் ஜியோவானி, முந்தைய காலத்திற்கு சமகாலமானது செகோலோவின் லோம்பார்ட் ரோமானஸ் கலைக்கு ஒரு அழகான எடுத்துக்காட்டு மணி கோபுரம் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட ஜன்னல்களால் வேறுபடுத்தப்பட்ட ஐந்து தளங்களில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது, இது பளிங்கு நெடுவரிசைகளால் குறிக்கப்பட்டுள்ளது, ஆரம்பத்தில் ஒற்றை ஒளி பின்னர் மல்லியன், மூன்று ஒளி மற்றும் நான்கு ஒளி ஜன்னல்கள். உள்ளே, தேவாலயம் ஆறு சிறிய பலிபீடங்கள் போன்ற மதிப்புமிக்க கலைப் படைப்புகளை முன்வைக்கிறது, இதில் கராராவின் புரவலர் துறவியான சான் செச்சார்டோவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது, மறுமலர்ச்சி மற்றும் பரோக் தாக்கங்களுடன், மூன்றாம் நூற்றாண்டின் உயர் பலிபீடத்தின் குழு, புளோரண்டைன் சிற்பி ஆண்ட்ரியா டி கார்டி, பதினாறாம் நூற்றாண்டின் பாலிக்ரோம் பளிங்குகளில் பிரசங்கம் மற்றும் "லு காசனெல்லே" என்று அழைக்கப்படும் அறிவியலை சித்தரிக்கும் இரண்டு பதினான்காம் நூற்றாண்டின் சிலைகள் மற்றும் ஜியோவானி பிசானோவுக்கு காரணம்.
