சான் பிலிப்போ நேரியின் தேவாலயம் மற்றும் சொற்பொழிவுகள் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் தொடங்கி 1677 இல் நிறைவடைந்தன. இருப்பினும், சபை ஆரம்பத்தில் - ஜேசுட் பிதாக்களுடன் சேர்ந்து - சான்ட் இக்னாசியோ தேவாலயத்தில் அமைந்துள்ளது. Piazza XX Settembre மற்றும் இன்று இல்லை; பின்னர்தான் அது தற்போதைய பியாஸ்ஸா கரிபால்டியான பியாஸ்ஸா மேகியோருக்கு மாறியது.1706 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட நிலநடுக்கம் வளாகத்தை புனரமைக்க கட்டாயப்படுத்தியது, 1785 மற்றும் 1794 க்கு இடையில் பரோன் கியாம்பட்டிஸ்டா மசாரா மகத்தான முறையில் பொறுப்பேற்றார், இது தேவாலயத்தின் வலது சுவரில் வைக்கப்பட்டுள்ள நினைவுப் பலகைக்கு தகுதியானது;1799 ஆம் ஆண்டில், பிலிப்பைன்ஸ் ஒழுங்கை அடக்கியதன் மூலம், தந்தைகள் நகரத்தை விட்டு வெளியேறினர் மற்றும் புனித கட்டிடம் கைவிடப்பட்டது மற்றும் அசுத்தமான பயன்பாட்டிற்கு குறைக்கப்பட்டது, ஒரு அடுப்பாக மாற்றப்பட்டது மற்றும் இராணுவ நோக்கங்களுக்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.1920 ஆம் ஆண்டில் மட்டுமே தேவாலயம் அதன் மதப் பயன்பாட்டை மீண்டும் பெற்றது, இது சாண்ட்'அகட்டாவின் திருச்சபையின் இடமாக மாறியது. இங்கிருந்து மடோனா சதுக்கத்திற்கு தப்பிச் செல்வதற்கான பாரம்பரிய ஆர்ப்பாட்டம் ஈஸ்டர் காலையில் தொடங்குகிறது, இது சல்மோனாவில் புனித வாரத்தின் மகிழ்ச்சியான முடிவு.தேவாலயத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம், இன்று போர் நினைவுச்சின்னம் அமைந்துள்ள பகுதியில் (பியாஸ்ஸா கார்லோ ட்ரெஸ்கா) 1315 இல் கட்டப்பட்ட சான்ட் அகோஸ்டினோவின் காணாமல் போன கோதிக் தேவாலயத்திற்கு சொந்தமான முகப்பாகும்.1706 ஆம் ஆண்டு நிலநடுக்கத்திற்குப் பிறகு மறுவடிவமைக்கப்பட்ட தேவாலயம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பரோக் பாணியைக் கொண்டுள்ளது. நான்கு பக்க பலிபீடங்களைக் கொண்ட ஒற்றை மண்டபம் போலி குவிமாடங்களால் மூடப்பட்ட இரண்டு சதுர விரிகுடாக்களால் ஆனது.பிரஸ்பைட்டரிக்கு மிக அருகில் உள்ள பக்க பலிபீடங்களின் இரண்டு கேன்வாஸ்கள், வலதுபுறத்தில் இயேசு மற்றும் மேரியின் புனித இதயங்கள், இடதுபுறத்தில் மாசற்ற கருத்தரிப்பு, முறையே சல்மோனா (1812) வின் வின்சென்சோ கான்டி மற்றும் பாடினியின் மற்றொரு மாணவரான கார்லோ பேட்ரிக்னானி ஆகியோரின் படைப்புகள். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நிகழ்த்தியவர். எதிர் முகப்பில் உள்ள பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் உறுப்பு குறிப்பிடத்தக்கது, இது க்ரீமாவிலிருந்து பசிஃபிகோ இன்சோலியால் கட்டப்பட்டது.
