பதினாறாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில், லாகாசியோவின் ஜெனோயிஸ் மாவட்டத்தில், ஒரு செயற்கைப் படுகை கட்டப்பட்டது, அதை உள்ளூர்வாசிகள் இழிவான முறையில் "லகாசோ" என்று அழைத்தனர். ஆண்ட்ரியா டோரியாவால் நியமிக்கப்பட்ட இந்தப் படுகை, கடலைக் கண்டும் காணாத ஒரு அற்புதமான அரண்மனைக்கு அருகில் கட்டப்பட்டது மற்றும் லகாசியோவின் நீரூற்றுகள் கொண்ட இத்தாலிய தோட்டத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஒரு பொதுக் கழுவும் வீடுடன் முடிவடையும் ஒரு ஆழ்குழாய், பேசின் தண்ணீரை எடுத்து நகரம் முழுவதும் விநியோகித்தது.அதைத் தொடர்ந்து, ரியோ சான் டோமாசோ பள்ளத்தாக்கில் அமைக்கப்பட்டிருந்த துப்பாக்கித் தூள் தொழிற்சாலைகளுக்கு உணவளிக்க, ஜெனோவாவின் செரெனிசிமா குடியரசின் அரசாங்கம் லகாசியோவின் நீரை உபயோகித்தது. குளிர்காலத்தில், நீர்த்தேக்கத்தின் நீர் உறைந்தது மற்றும் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள குழந்தைகள் உறைந்த மேற்பரப்பில் சறுக்கினர், கோடையில் அவர்கள் நீந்தினர். இருப்பினும், அக்கால வரலாற்றின் படி, நீரில் மூழ்கிய பல வழக்குகள் இருந்தன.கடந்த நூற்றாண்டின் 70 களில், லகாசியோ ஒரு கால்பந்து மைதானத்தால் நிரப்பப்பட்டது. இருப்பினும், ஜினோயிஸ் பிஸ்கட் 1593 முதல் சிறிய உள்ளூர் பேக்கரி மூலம் தயாரிக்கப்பட்ட அதே பெயரில் ஜெனோயிஸ் பிஸ்கட்டுக்காக உலகம் முழுவதும் பிரபலமானது. இன்றும், ஜெனோயிஸ் பிஸ்கட் லகாசியோ வழக்கமான பிஸ்கட் என்று கருதப்படுகிறது. ஜெனோவா பர் எக்ஸலன்ஸ்.
