ત્યાં જ્યાં વાયા પોસિલિપો પિયાઝા સાલ્વાટોર ડી ગિયાકોમોમાં વહે છે, નેપલ્સના શિલિઝી મૌસોલિયમમાં પ્રવેશદ્વાર ખોલે છે, જે નિયો-ઇજિપ્તીયન સ્થાપત્ય શૈલીના શ્રેષ્ઠ ઇટાલિયન ઉદાહરણોમાંનું એક છે.આ સમાધિ 1880 માં પ્રાચીન ઇજિપ્તના સ્થાપત્યનો ઉલ્લેખ કરતી શૈલીમાં બનાવવામાં આવી હતી. તે પ્રથમ અને બીજા વિશ્વ યુદ્ધમાં મૃત્યુ પામેલા લોકોના સન્માનમાં એક સ્મારક તરીકે સેવા આપે છે.આ પ્રભાવશાળી સ્મારકના બાંધકામની દેખરેખ આલ્ફોન્સો ગુએરા દ્વારા માટ્ટેઓ શિલિઝીના કમિશન પર કરવામાં આવી હતી. લિવોર્નોનો એક બેંકર જે નેપલ્સમાં ગયો હતો અને તેના પરિવારના સભ્યોની કબરો અહીં રાખવાનો ઇરાદો હતો.યહૂદી મૂળના માટ્ટેઓ શિલિઝી, 1884ના કોલેરા દરમિયાન ઘણા નિરાધાર નેપોલિટનોને મદદ કરનાર એકવડા અને ઉદાર માણસ હતા. તેમણે ડચેસ રાવશ્ચેરી સાથે મળીને 1900માં "લીના રાવસ્ચેરી"ની સ્થાપના કરી, જે બાળકો માટેની પ્રથમ ઓર્થોપેડિક હોસ્પિટલ હતી.માટ્ટેઓ શિલિઝી પણ રાજકારણ અને પત્રકારત્વમાં સક્રિયપણે સામેલ હતા; વાસ્તવમાં, તે કોરીરે ડી નેપોલીના મુખ્ય ફાઇનાન્સરોમાંના એક હતા.શિલિઝી પરિવારની બદલાયેલી રુચિઓને લીધે, કામ 1881 માં શરૂ થયું અને થોડા વર્ષો પછી (1889 માં) સ્થગિત કરવામાં આવ્યું. લગભગ ત્રીસ વર્ષ સુધી લાંબા સમય સુધી અટકેલા અને ઉપેક્ષા પછી જ કેમિલો ગુએરાએ તેનું બાંધકામ પૂર્ણ કર્યું.નેપલ્સ સિટીએ તેને 1921 માં ખરીદ્યું અને 1929 થી તેને ફાધરલેન્ડના પતન માટે સમાધિ તરીકે સમર્પિત કર્યું. મહાન યુદ્ધ પછી, પોગીઓરેલેથી સ્થાનાંતરિત, બીજા વિશ્વ યુદ્ધ અને નેપલ્સના ચાર દિવસો આવ્યા.એવું કહેવાય છે કે રાત્રિના સમયે મંદિરમાંથી વિચિત્ર અવાજો સંભળાય છે, કદાચ શિલિઝીના પગલા, જેઓ તેમના પ્રોજેક્ટને પૂર્ણ કરવામાં નિષ્ફળ ગયા હતા, તેમના પ્રિય સમાધિની મુલાકાત લેવા પાછા ફર્યા હતા.
