મ્યુઝિયમની સ્થાપના છેલ્લી સદીના ત્રીસના દાયકામાં બિશપ પેલેસમાં કરવામાં આવી હતી, જે વીસમી સદીની શરૂઆતમાં કોરાડો રિક્કી દ્વારા ઇચ્છિત હતી અને કેથેડ્રલ મૌરિઝિયો કેવાલિનીના કેનનને આભારી છે. બીજા વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન થયેલા કેટલાક નુકસાનને કારણે બંધ કરવાની ફરજ પડી, તે સતત અને લાંબા સમય સુધી ચાલતા માળખાકીય હસ્તક્ષેપોને કારણે સદીના અંત સુધી ફરીથી ખોલવામાં આવ્યું અને બંધ રહ્યું. તેથી તે 1950 ના દાયકામાં ફરીથી ખોલવામાં આવ્યું, 1980 ના દાયકામાં બંધ થયું, 1990 ના દાયકામાં ફરીથી ખોલવામાં આવ્યું, મ્યુઝિયમને સુંદર ચર્ચ ઓફ સેન્ટ'ગોસ્ટિનોમાં ખસેડવાના ઓછા મુશ્કેલ નિર્ણય સુધી.Guicciardini & Magni Architetti દ્વારા લેઆઉટ પ્રોજેક્ટને પગલે મ્યુઝિયમ ફરી જીવંત થયું;આ પ્રદર્શન કેથેડ્રલ અને થોડા અંશે, ડાયોસીસના ચર્ચોમાંથી કામો રજૂ કરે છે; પરંતુ તેનું સૌથી મોટું મૂલ્ય કેથેડ્રલમાં બાંધવામાં આવેલા ચૌદમી સદીના મહાન સ્મારકોની માત્ર હયાત આરસ શિલ્પો, કેટલાક ચિત્રો, લાકડા અને માટીના શિલ્પો, પવિત્ર વસ્ત્રો ઉપરાંત સાચવવાનું છે.રેક્ટરીના લોગિઆ હેઠળ 11મી સદીના કેટલાક સ્તંભો છે. સીડીની સાથે 10મી સદીના એસ. લોરેન્ઝો એ મોન્ટાલ્બાનોના ચર્ચનું આર્કિટ્રેવ છે. કરૂબની રજૂઆત સાથે આરસની ફ્રીઝ મિનો દા ફિસોલનું કામ છે. અગિયાર ટ્રેફોઇલ કમાનો અને બે આરસની સ્તંભો, કદાચ બડિયા ડી એસ. ગ્યુસ્ટોના પ્રાચીન ગાયક સાથે સંબંધિત છે, 14મી સદીના ગોથિક અને લેટિન શિલાલેખો સાથે મઠાધિપતિઓ અને દેવદૂતોના ચિત્રો છે.આ મ્યુઝિયમ આના દ્વારા કામો પ્રદર્શિત કરે છે: ડોમેનિકો ડી મિશેલિનો, રોસો ફિઓરેન્ટિનો, બાલ્ડાસરે ફ્રાન્સચિની, ડેનિયલ રિક્કિયારેલી, સ્ટેફાનો ડી એન્ટોનિયો વેન્ની, એન્ટોનિયો ડેલ પોલાઈઓલો, ગિયામ્બોલોગ્ના અને અન્ય.
