તેનું મૂળ મોટે ભાગે લોંગોબાર્ડ્સ સાથે જોડાયેલું છે જેમણે 5મી/6મી સદીની આસપાસ કિલ્લાને મજબૂત બનાવ્યું હતું, ત્યારબાદ તે સ્વાબિયન્સ, એન્જેવિન્સ અને અર્ગોનીઝ હેઠળ પસાર થયું હતું અને ધીમે ધીમે આ માળખું વધુ વિસ્તૃત દેખાવ મેળવ્યું હતું. પાછળથી તે કારાફા, ડી કોર્વિસ, નેન્ની અને નેન્ની-ક્રોસ પરિવારોનું હતું જેમણે 1806 થી 1980 સુધી કિલ્લાની જાળવણી કરી હતી, જ્યારે તેઓએ તેને નગરપાલિકાને દાનમાં આપ્યું હતું. સદીઓથી જાગીરનું પુનઃનિર્માણ અને પુનઃસ્થાપિત કરવામાં આવ્યું છે; વર્તમાન રૂપરેખાંકન 1996 માં પૂર્ણ થયેલા મહત્વપૂર્ણ કાર્યોનું પરિણામ છે.સંકુલમાં હજુ પણ પ્રબળ લેઆઉટ એન્જેવિન-એરાગોનીઝ સમયગાળા (15મી સદી) સુધીનો છે, જેમાં સ્પષ્ટ સ્તરીકરણ વિવિધ યુગોથી છે. કિલ્લો એક અનિયમિત અને સ્પષ્ટ યોજના દ્વારા વર્ગીકૃત થયેલ છે જે રોક સ્પુરના વલણને અનુસરે છે જેના પર તે રહે છે અને ઓવરહેંગ સામે ઝૂકેલી શકિતશાળી દિવાલોમાં બંધાયેલ છે. પગથિયાંની લાંબી ફ્લાઇટ ચઢીને કિલ્લા સુધી પહોંચવામાં આવે છે જે ડ્રોબ્રિજ તરફ જાય છે અને પછી દરવાજા સુધી, જે ઘન ઓકથી બનેલા છે. વેસ્ટિબ્યુલમાં પ્રવેશતા, જેમાં હેરિંગબોન પેટર્નમાં ઈંટનું માળખું ગોઠવવામાં આવ્યું છે, તમે તરત જ સંત્રી ટાવર પર ધ્યાન આપો છો, પગથિયાં પર આગળ વધતા, જે કેટલાક લંબચોરસ રૂમને પાર કરે છે, તમે જેલના ટાવર સુધી પહોંચો છો, પછી એન્જીયોઇના ટાવર, ચર્ચ વિસ્તાર, વૉચટાવર અને વૉકવે સાથે ચાલુ રાખીને તમે દરવાજા સુધી પહોંચો છો. ખરેખર એક અનોખી અને રોમાંચક મુલાકાત કે જે મધ્યયુગીન વિશ્વનું આકર્ષણ પાછું લાવે છે. હાલમાં, કિલ્લાનો ઉપયોગ એક પ્રદર્શન જગ્યા તરીકે પણ થાય છે અને તે સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમોનું આયોજન કરે છે, બહાર પણ.
