कॉलेजिएट चर्चचे प्राचीन केंद्रक मध्ययुगीन भिंतींच्या बाहेर 1097 च्या लहान उपनगरीय चॅपलच्या रूपात उभे होते. संरचनेच्या स्थापत्य मर्यादा आणि विश्वासू लोकांची वाढलेली संख्या लक्षात घेता, ते लॅटिन क्रॉस प्लॅनमध्ये तीन नेव्हसह मोठे केले गेले. 16 व्या शतकाच्या उत्तरार्धात प्रोव्होस्ट डॉन ज्युसेप्पे ला पिलोसेला. अठराव्या शतकाच्या पूर्वार्धापर्यंत अनेक वेळा पुनर्निर्मित केले गेले, 3 फेब्रुवारी 1737 रोजी पोप क्लेमेंट XII च्या बैलासह महाविद्यालयीन पदवी धारण केली. 1732 मध्ये पुढील जीर्णोद्धार सुरू झाले, ज्या दरम्यान डोनाटो सारनिकोलाला देण्यात आलेल्या उशीरा बारोक सजावटीने आतील भागाला एक भव्य स्वरूप दिले, असे सुचवले की ते कॅलेब्रियन बारोकच्या सर्वोच्च उदाहरणांपैकी एक आहे. बेल टॉवर (1817) आणि घुमट (1794) 1862 मध्ये पिवळ्या आणि हिरव्या कॅम्पानिया-शैलीतील माजोलिका वैशिष्ट्यांनी झाकलेले होते. दर्शनी भाग एकोणिसाव्या शतकाच्या 40 च्या दशकात निओक्लासिकल शैलीत पूर्ण झाला. शास्त्रीय प्रतिकांसह ट्रायग्लिफ्स आणि मेटोप्सच्या स्ट्रिंग कोर्सद्वारे विभाजित केलेल्या दोन स्तरांमध्ये विभागलेला, खालचा स्तर सहा डोरिक पिलास्टर्सने विभागलेला आहे, वरचा स्तर, चार आयोनिक पिलास्टर्सद्वारे समर्थित आहे, ज्याला हारांनी वेढलेले आहे, पेडिमेंटवर बेअरिंग आहे स्पिनेली डी स्केलिया कुटुंबाचे हात. आज इमारतीने मूळ लॅटिन क्रॉस प्लॅन कायम ठेवला आहे, बाजूच्या गलियारामध्ये प्रत्येक बाजूला पाच चॅपल लहान घुमटांनी बांधलेल्या स्पॅनमध्ये विभागलेले आहेत, तर मध्यवर्ती नेव्हमध्ये बॅरल व्हॉल्ट आहे ज्यावर दहा खिडक्या नजरेस पडतात. उंच वेदीच्या शेवटी एक सिबोरियम आणि दोन प्रार्थना करणारे देवदूत पिएट्रो बर्निनीच्या शाळेतील आहेत, तर सॅन बर्नार्डिनोच्या मठातील मॅडोना डेगली अँजेली (१५०५) आणि ट्रान्ससेप्टमधील वेदीवर ठेवलेल्या प्रसिद्ध शिल्पकाराने दक्षिण रेनेसां अँटोनेलो गगिनी उजवीकडे. अठराव्या शतकातील नेपोलिटन स्कूलच्या काही वेदी आहेत. लेखकांपैकी आणि सर्वात महत्वाच्या कामांपैकी आम्हाला आठवते: फ्रान्सिस्को लोपेझ, ल'इम्माकोलाटा (1747), ल'अडोलोराटा, सॅन जियोव्हानी बॅटिस्टा आणि काही संत (1748) आणि त्यांची काही रेखाचित्रे; सरनेली कुटुंब, सॅन फ्रान्सिस्को डी सेल्सचा चमत्कार (1747), व्हर्जिनचा राज्याभिषेक (1747) आणि मॅडोना डेल रोझारियो आणि काही संत; ज्युसेप्पे टोमाजोली, सॅन ज्युसेप्पेचा मृत्यू (१७४२) आणि त्याच काळातील सॅन जियोव्हानिनो; आणि शेवटी, मोरानीज चित्रकार लो तुफो द व्हर्जिन द्वारे सेंट सिल्वेस्ट्रो आणि जिओव्हानी बॅटिस्टा (१७६३) आणि द सोल्स ऑफ पुर्गेटरी. लाकडी कलाकृतींपैकी, अठराव्या शतकाच्या शेवटी आणि एकोणिसाव्या शतकाच्या सुरुवातीच्या काळात मारिओ आणि ऍगोस्टिनो फुस्को यांनी बनवलेले गायन स्थळ (1792), व्यासपीठ आणि काही पवित्र कॅबिनेट खूप मौल्यवान आहेत. कोलोरेटोच्या मठातून येत असलेल्या एप्सच्या तळाशी, सतराव्या शतकाच्या सुरुवातीच्या पॉलीक्रोम संगमरवरी एक पेडिमेंट आहे जो मध्यभागी प्रार्थना करणारी मेरी मॅग्डालीन असलेल्या सेंट'अगोस्टिनो आणि सांता मोनिका यांच्या पुतळ्यांनी सुशोभित आहे, ज्याचे श्रेय कोसिमो फॅनझागो किंवा Naccherino, विंग दोन समकालीन पुट्टी. पवित्रता देखील खूप मोलाची आहे. सोळाव्या शतकाच्या उत्तरार्धात प्राचीन सेक्रेड किटच्या स्थानिक उत्पादनाच्या दुर्मिळ कॉफरेड सीलिंगने झाकलेले, '500 पासून संगमरवरी पवित्र तेलांचा एक केस आहे. फ्रान्सला जाण्यापूर्वी कॅलाब्रियाला आशीर्वाद देण्याच्या कृतीमध्ये संतांचे असंख्य अवशेष देखील आहेत, ज्यात पवित्र सेपल्चरचा एक दगड आणि एस. फ्रान्सिस्को दा पाओलाच्या चप्पलचा ठसा माउंट सॅंट'एंजेलोच्या खडकावर सोडला आहे.
