मोझियाचे स्वागत करणार्या सरोवराला वळसा घालून ट्रापनीपासून मार्सलाकडे जाणारा रस्ता, मिठाच्या कढईने नटलेला आहे जो एक सुंदर दृश्य देतो: जमिनीच्या पातळ पट्ट्यांनी विभागलेले पाणी अनियमित आणि बहुरंगी चेसबोर्ड बनवते. काही वेळा पवनचक्कीचे सिल्हूट मध्यभागी दिसते, त्यावेळची आठवण आहे जेव्हा ते पाणी उपसण्याचे आणि मीठ पीसण्याचे मुख्य साधन होते. उन्हाळ्यात, कापणीच्या वेळी, विविध टाक्यांमधील पाण्याची गुलाबी रंगछटा तीव्र होत असताना आणि आता सुकलेल्या अधिक अंतर्गत टाक्या उन्हात चमकत असताना हा शो आणखीनच प्रभावी ठरतो.एक प्राचीन कथा - ट्रापानी आणि मार्सला दरम्यानच्या किनारपट्टीच्या क्षेत्राचे शोषण फोनिशियन्सच्या काळापासून होते, ज्यांनी अत्यंत अनुकूल परिस्थिती लक्षात घेऊन तेथे मीठ मिळविण्यासाठी टाक्या लावल्या, ज्याची नंतर भूमध्यसागरी खोऱ्यात निर्यात केली गेली. इथून उथळ पाण्याने आंघोळ केलेल्या जमिनीच्या या भागाचे पद्धतशीर शोषण सुरू होते आणि अनेकदा उच्च तापमान आणि हवामानाची परिस्थिती (सर्व प्रथम बाष्पीभवनास अनुकूल वारा) या मौल्यवान घटकाच्या उत्खननासाठी विशेषतः योग्य, जीवनासाठी अपरिहार्य आहे. माणूस
