सोळाव्या शतकाच्या पूर्वार्धात, लगॅचियोच्या जेनोईस जिल्ह्यात एक कृत्रिम बेसिन बांधण्यात आले होते, ज्याला स्थानिक लोक अपमानास्पद पद्धतीने "लागासो" म्हणतात. आंद्रेया डोरियाने सुरू केलेले हे खोरे, समुद्राकडे दिसणाऱ्या एका भव्य राजवाड्याजवळ बांधले गेले होते आणि इटालियन बागेने वेढलेले होते, ज्याला लागाकिओच्या पाण्याने भरलेले कारंजे होते. सार्वजनिक वॉश हाऊससह संपलेल्या जलवाहिनीने बेसिनमधून पाणी घेतले आणि ते शहरभर वितरित केले.त्यानंतर, जेनोआच्या सेरेनिसिमा प्रजासत्ताकाच्या सरकारने रिओ सॅन टोमासो खोऱ्यात लागवड केलेल्या गनपावडर कारखान्यांना खायला घालण्यासाठी लागासिओच्या पाण्याचा वापर केला. हिवाळ्यात, जलाशयाचे पाणी गोठले आणि शेजारच्या मुलांनी गोठलेल्या पृष्ठभागावर स्केटिंग केले, तर उन्हाळ्यात ते पोहण्यासाठी उडी मारली. तथापि, त्यावेळच्या इतिहासानुसार, बुडण्याच्या अनेक घटना घडल्या होत्या.गेल्या शतकाच्या 70 च्या दशकात, Lagaccio भरले गेले आणि त्याच्या जागी फुटबॉलचे मैदान घेतले गेले. तथापि, एकेकाळी त्याचे वैशिष्ट्य असलेले जिल्हा आणि कृत्रिम खोरे, 1593 पासून एका छोट्या स्थानिक बेकरीने उत्पादित केलेल्या त्याच नावाच्या जेनोईज बिस्किटसाठी जगभर प्रसिद्ध झाले आहेत. आजही, जेनोईज बिस्किट Lagaccio हे वैशिष्ट्यपूर्ण बिस्किट मानले जाते. जेनोवा बरोबरीचे उत्कृष्टतेचे.
