4थ्या शतकातील (375-375) जेन्स जेमिनियाच्या समाधीमध्ये आतापर्यंत ज्ञात असलेल्या एपिफनीचे सर्वात जुने मोज़ेक प्रतिनिधित्व आहे. मोज़ेक डावीकडे चर्चचे वडील आणि उजवीकडे जन्म आणि आराध्य मागी सादर करते. शिलालेखाद्वारे दर्शविल्याप्रमाणे, फेलिस जेमिनिओने त्याची पत्नी फेलिसिटा यांच्या थडग्यासाठी हे काम दिले होते. 1906 मध्ये समाधी शोधण्यात आली आणि लॉगजीओन किंवा कॅव्हॅलेरिझा या स्मारक संकुलात स्थित आहे, 14 व्या शतकात बांधलेल्या उशीरा गॉथिक आर्किटेक्चरचे एक उत्कृष्ट उदाहरण आहे. म्युझियममध्ये सेडिसिनीच्या संस्कृतीशी संबंधित असलेल्या कलाकृती आहेत, ओस्कन वंशातील लोक ज्यांनी ख्रिस्तपूर्व 6 व्या शतकापासून स्वतःची मूळ अलंकारिक कला विकसित केली आहे. मुख्य केंद्रक अभयारण्यांमध्ये ठेवलेल्या मन्नत वस्तूंनी बनलेले आहेत, जसे की देवी पॉपलुना, नंतर जुनोमध्ये आत्मसात केली गेली आणि ईसापूर्व 6 व्या शतकाच्या शेवटी अंत्यसंस्काराच्या वस्तू. 7 व्या शतकापर्यंत इ.स.पूर्व दुसऱ्या शतकाच्या शेवटी बांधलेले थिएटर. आणि त्यानंतर ऑगस्टन युगात मौल्यवान संगमरवरी स्तंभ आणि परिष्कृत सजावटींनी समृद्ध केलेले, ते एका आर्किटेक्चरल कॉम्प्लेक्सचा भाग होते ज्यात एक मोठा कृत्रिम टेरेस आणि एक मंदिर समाविष्ट होते, कदाचित अपोलोला समर्पित. तिसर्या शतकात इ.स. जेव्हा सेप्टिमियस सेव्हरसने सुमारे 85 मीटर व्यासाची गुहा आणि दुर्मिळ आणि सर्वात मौल्यवान संगमरवरी शिल्पांनी सुशोभित केलेले सुमारे 26 मीटर उंचीचे दृश्य दिले तेव्हा याने भव्य रूप धारण केले. रोमन साम्राज्याच्या पतनानंतर, या इमारतीने कारागिरांच्या क्वार्टरचा पाया म्हणून काम केले आणि फक्त 1960 च्या दशकात ती पुन्हा शोधण्यात आली. Loggione च्या विहंगम टेरेसवर सध्या कलात्मक कार्यक्रम आणि बैठका आयोजित केल्या जातात.
