निन्फाच्या बागेत येणारे अभ्यागत एका दूषित वास्तवात डुबकी घेतात जिथे अनेक लेखक, फक्त व्हर्जिना वुल्फ, ट्रुमन कॅपोटे, उंगारेटी, मोराविया यांना त्यांच्या निर्मितीसाठी प्रेरणा, एक खरे साहित्यिक सलून सापडले. प्राचीन शहर, जेथे आज ओएसिस उभे आहे, तेथे एक त्रासदायक जीवन होते: अनेकदा विविध कुटुंबांद्वारे विवादित, ते अनेक वेळा नष्ट केले गेले आणि पुन्हा बांधले गेले. 1298 मध्ये ते केतानी कुटुंबाने विकत घेतले आणि शंभर वर्षे ते आणि बोर्गिया यांच्यात वाद झाला. 1300 च्या शेवटी मलेरियामुळे शहराची घसरण सुरू झाली.केवळ 19व्या शतकाच्या अखेरीस केटानी लोक त्यांच्या मालमत्तेवर परत आले: त्यांनी दलदलीवर पुन्हा हक्क मिळवला, अवशेष झाकलेल्या तणांचा मोठा भाग नष्ट केला, पहिले सायप्रस, होल्म ओक्स, बीच, गुलाब मोठ्या संख्येने लावले आणि पुनर्संचयित केले. रोमँटिक लुकसह अँग्लो-सॅक्सन शैलीतील बागेला जीवन देणारे काही अवशेष.1930 च्या सुमारास, मार्गुराइट चॅपिन आणि नंतर तिची मुलगी लीला यांच्या संवेदनशीलतेमुळे, उद्यानाने आज वेगळेपणाचे आकर्षण प्राप्त करण्यास सुरुवात केली: तेव्हापासून उद्यानाची निर्मिती संवेदनशीलता आणि भावनांद्वारे सर्वात जास्त मार्गदर्शन केले गेले आहे, विनामूल्य, उत्स्फूर्त दिशा, अनौपचारिक, स्थापित भूमितीशिवाय. आज ओएसिस एका नयनरम्य अवशेषासारखा दिसतो ज्यात वाडा, राजवाडे, चर्च, मध्ययुगीन घंटा टॉवर्स, सर्व समृद्ध वनस्पतींनी वेढलेले आहेत. डोंगरातून विपुल नाले वाहतात जे सरोवर बनतात.एप्रिल आणि मे महिन्यांत, जेव्हा फुलांच्या शिखरावर असते तेव्हा भेट विशेषतः आनंददायी असते
