Дар солҳои 1860-ум, пас аз он ки макон ба калисои готикии асри 17 таҷдид карда шуд, нозирон қарор карданд, ки қубурҳои узвро тоза кунанд (шояд онҳо бӯи чизеро пайдо кунанд.) Дар дохили қубурҳо часпонда, ҷасади гурба ва каламушро ёфтанд. дар фазой танг дар миёиаи таъкиб ба дом афтодаанд. Факат дахшати манзараро тасаввур кардан мумкин аст.Бо як ишораи инсондӯстона, посбонон тасмим гирифтанд, ки онҳоро дар зарфи шишагӣ дар маҳфили назди қабрҳои усқуфҳо ва муҷассамаҳои подшоҳон ба намоиш гузоранд. Мардуми маҳаллӣ, ки ба дидани онҳо омада буданд, ба дуэт Том ва Ҷерри лақаби ном гузоштанд, номҳо ба худ афтоданд ва ҳикоя паҳн шуд. Дар романи худ "Бедоршавии Финнеган" (1939) Ҷеймс Ҷойс навиштааст, ки яке аз қаҳрамонҳои ӯ "мисли он гурба ба муш дар он найчаи органи Кристчерч часпида буд".
