Ο Percy Bysshe Shelley ήρθε στο Univ το 1810 και εκδιώχθηκε το επόμενο έτος, όπως το έθεσε το μητρώο κολλεγίων της εποχής, "αρνούμενος να απαντήσει σε ερωτήσεις που του πρότειναν και επειδή επανειλημμένα αρνήθηκε να αποκηρύξει μια δημοσίευση που έδωσε το δικαίωμα στην αναγκαιότητα του αθεϊσμού". Εκείνη την εποχή, το κολέγιο σκέφτηκε ότι είχε πλύνει τα χέρια του από έναν ενοχλητικό φοιτητή.συνειδητοποίησε μόνο αργότερα ότι είχε εκδιώξει έναν από τους μεγαλύτερους ρομαντικούς ποιητές της Αγγλίας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η νύφη του Shelley Jane αφιερώθηκε στην καλλιέργεια της μνήμης του ποιητή, ακόμη και στο σημείο να υποβαθμίζει δύσκολες πτυχές του χαρακτήρα του, όπως ο αθεϊσμός του. Στο πλαίσιο αυτού του έργου, ανέθεσε ένα μεγάλο μνημείο του πεθερού της να τοποθετηθεί στο προτεσταντικό νεκροταφείο στη Ρώμη όπου θάφτηκε.
Δυστυχώς το μνημείο ήταν πολύ μεγάλο για το οικόπεδο, και η Lady Shelley έπρεπε να κοιτάξει αλλού. Τελικά, προσέφερε το γλυπτό στο Univ, με μια προσφορά να πληρώσει προς ένα περίβλημα για να το στεγάσει. Το Κολλέγιο τελικά συμφώνησε και το 1893 εγκαινιάστηκε επίσημα το μνημείο Shelley.
Το μνημείο είναι έργο του Edward Onslow Ford, εξέχοντος μέλους του "νέου κινήματος γλυπτικής", και το περίβλημα σχεδιάστηκε από τον Basil Champneys.
