Το μοναστήρι της δάφνης, ή Δαφνίου, στην Ελλάδα, είναι μια όμορφη δομή που περιβάλλεται από πράσινο λίγα χιλιόμετρα από την ελληνική πρωτεύουσα, την Αθήνα. Ένα υπέροχο περιβάλλον για να αναλογιστεί κανείς την τέχνη και την ομορφιά ενός από τους πιο υποβλητικούς τόπους λατρείας στην Ελλάδα. Το 1990 η Μονή Δαφνίου έγινε επίσημα μέρος του καταλόγου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Δυστυχώς, το 1999, ένας βίαιος σεισμός το κατέστρεψε σοβαρά. Για το λόγο αυτό, η μονή ήταν κλειστή για το κοινό για πολλά χρόνια, με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει τις αποκαταστάσεις που χρειάζεται. Στο όνομα της Μονής Δαφνίου συνδέεται ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα της ψηφιδωτής τέχνης της εποχής των Κομνηνών, που τοποθετείται στα μέσα του XII αιώνα και χαρακτηρίζεται από ανάκαμψη κλασικιστικών στιλιστικών χαρακτήρων, που δείχνουν την αναζήτηση συνθετικής αρμονίας, χρωματικής ισορροπίας, καλά δομημένων πλαστικών μορφών. Το πρόγραμμα ακολουθεί τον Βυζαντινό κανόνα, με τον Παντοκράτορα στο θόλο του τρούλου, τους προφήτες στο τύμπανο του τρούλου, την Παναγία Πλατυτέρα με δύο αρχαγγέλους στην αψίδα, τέσσερις από τις μεγάλες εορτές του βυζαντινού ημερολογίου (Ευαγγελισμός, Γέννηση, Βάπτιση, μεταμόρφωση) και άλλες σκηνές της ζωής του Χριστού στο ναό, μαζί με τη γέννηση της Παναγίας και σκηνές της ζωής της Παναγίας και του πάθους. Δεν υπάρχει έλλειψη δυναμικών ενδείξεων των σωμάτων, σύμφωνα με την τυπική γλώσσα του Κομνηνού, η οποία, άλλωστε, ξεκίνησε τις στιλιστικές εξελίξεις του ΧΙΙ αιώνα και της πρωτοποριακής εποχής
