น้ำพุขนาดเล็กและสวยงามที่คุณสะดุดเมื่อเดินผ่านรอยตลิงเงน ในปี พ.ศ. 2526 โบนิฟาติอุส สเติร์นแบร์ก ประติมากรที่เกิดในอาเคินได้รับงานสร้างน้ำพุที่มุมถนนวิลเฮล์มชตราสเซอและโอเบอรามเตสตราสเซอ ใกล้กับประตูทางเข้าของโบสถ์มารีเอนเคียร์เชอ ธีมของมันคือสมาคมของจักรวรรดิทั้งสิบสองแห่งที่กุมอำนาจทางเศรษฐกิจและการเมืองในเมืองที่เป็นอิสระในขณะนั้นอย่างรอยทลิงเงนตั้งแต่ราวปี 1500 จนถึงการสลายตัวในปี 1862กิลด์เหล่านี้เป็นบรรพบุรุษของกิลด์หัตถกรรมในปัจจุบัน ซึ่งได้บริจาคน้ำพุให้กับเมือง มีการแสดงฉากทั้งสิบสองฉากด้วยรูปปั้นทองสัมฤทธิ์เกี่ยวกับกิจกรรมกิลด์ทั่วไปของพวกเขา"ในแง่หนึ่ง อาชีพเหล่านี้เป็นอาชีพ เช่น คนทำขนมปัง คนขายเนื้อ และคนทำสวนไวน์ ซึ่งมุ่งสู่การมีสุขภาพที่ดีทางร่างกาย คุณจะเห็นว่าคนทำขนมปังนำอาหารพิเศษประจำภูมิภาคอย่าง Mutschel ออกจากเตาอบหินได้อย่างไร ในขณะที่คนขายเนื้อกำลังจะใช้ค้อนฆ่าเนื้อ ระหว่างการเก็บเกี่ยวองุ่น คนเก็บองุ่นจะตัดองุ่นออกเพื่อเก็บไว้ใน Kipe ซึ่งเป็นตะกร้าที่ทำจากกิ่งวิลโลว์สานบนหลังของเขาผู้ผลิตวัสดุอื่นๆ เช่น หนังสัตว์ ขนสัตว์และผ้าขนสัตว์เนื้อดี เช่น เครื่องฟอกหนัง ผ้าขนสัตว์ และช่างทำผ้า หรือนำไปแปรรูปเพิ่มเติม เช่น ช่างตัดเสื้อและช่างทำรองเท้า ในภาพของคนฟอกหนัง คุณจะเห็นว่าเขาลอกหนังออกจากเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังและเนื้อเยื่อของกล้ามเนื้อได้อย่างไร ในฉากของเขา ช่างขนหนังใช้มีดโกนขนาดเล็กบนผิวหนัง ในขณะที่ชายคนที่สองเย็บหนังเข้าด้วยกัน ช่างทอผ้าหมอบอยู่ที่เครื่องทอของเขาโดยมีกระสวยอยู่ในมือ ช่างตัดเสื้อนั่งไขว่ห้างบนโต๊ะและเย็บเสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง หน้าอกของช่างตัดเสื้อที่เรียกว่าซึ่งแขวนเสื้อโค้ทหางที่ยังทำไม่เสร็จอยู่ด้านหลัง ในภาพช่างทำรองเท้ากำลังสวมพื้นรองเท้าเข้ากับส่วนบนของรองเท้าการค้าช่างตีเหล็กและคูเปอร์ผลิตสิ่งของที่มีประโยชน์ในชีวิตประจำวันในรูปแบบของเครื่องมือและถัง สามารถเห็นช่างตีเหล็กในภาพของเขากับผู้ช่วยที่ทำงานบนเกือกม้าด้วยค้อนและแหนบ ในทางกลับกัน คูเปอร์ก็ดึงห่วงถังน้ำเหนือคานหาม ข้างๆ เขาคืออ่างล้างจานและถังใบเล็กๆ ที่ทำไว้แล้วคาร์เชอร์ขนสินค้าขึ้นและลงบนเกวียนที่มีหลังคาคลุม สต็อกของเขามีทั้งตะกร้าสาน ถัง และกระทะที่เขากำลังจะโหลด สินค้าเหล่านี้จะถูกขายโดยร้านขายของชำในเมืองถัดไป สามารถเห็นเครื่องบันทึกเงินสดและตาชั่งเก่าๆ บนเคาน์เตอร์ ด้านหลังลูกค้าถือตะกร้าสินค้าเต็มเนื่องจากผู้หญิงไม่สามารถเป็นช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ในรอยลิงเงนได้ ผู้หญิงคนเดียวที่ถูกกล่าวถึงคือลูกค้า อย่างไรก็ตาม ในฐานะภรรยาของช่างฝีมือชั้นครู เธอดูแลฝ่ายขาย ควบคุมคุณภาพ ทำบัญชี ดูแลเด็กฝึกงานและคนรับใช้ เหนือสิ่งอื่นใด"(อลาน่า เอลิเซ่ เดอ โวคท์)
