Rossese di Dolceacqua ला अनेकदा "अल्बेरेलो" प्रशिक्षित केले जाते, जसे भूमध्यसागरीय परंपरेनुसार, त्यामुळे उन्हाळ्यात झाडाची पाने पायाला सावली देतात आणि म्हणूनच, मुळांना, सर्वात उष्णतेच्या वेळी सूर्याच्या किरणांपासून त्यांचे संरक्षण करते. वेलांची लागवड केली जाते. अभेद्य भागात, जेथे द्राक्षांचा वेल राखण्यासाठी सर्व आवश्यक ऑपरेशन्स मॅन्युअल आहेत.काहींचा असा विश्वास आहे की लिगुरियामध्ये वेलीचा परिचय प्राचीन ग्रीक लोकांच्या कार्यातून झाला; इतरांचा असा युक्तिवाद आहे की इट्रस्कॅन्सनी प्रथम प्रदेशाच्या पश्चिम भागात वेलींची लागवड करण्यास सुरुवात केली.हेलेनिक स्थायिकांनी सोडलेल्या महत्त्वपूर्ण ट्रेसची साक्ष देतात, जरी रोपांची पिके अद्याप उपस्थित असली तरीही दोन्ही कदाचित बरोबर आहेत.वापरलेली द्राक्षे, ROSSESE, किमान 95% असणे आवश्यक आहे आणि द्राक्षबागांमध्ये (जास्तीत जास्त 5%) उपस्थित असलेल्या इतर स्थानिक गैर-सुगंधी लाल जातींनी पूर्ण केले जाऊ शकते. प्रति हेक्टर कमाल उत्पादन ९० क्विंटल इतके आहे; प्रत्यक्षात उत्पादन देखील कमी असते कारण वेली बहुतेक वेळा जुन्या असतात आणि त्यामुळे त्या तरुणांपेक्षा कमी उत्पादनक्षम असतात.Rossese di Dolceacqua चे पाच लोब असलेले मोठे पान आहे; गुच्छ आकाराने मध्यम आकाराचा, छाटलेल्या शंकूच्या आकाराचा, पंख असलेला आणि मध्यम संक्षिप्त असतो; बोरासारखे बी असलेले लहान फळ गोल आहे आणि गडद जांभळा रंग आहे, किंचित मेणासारखा.त्याच द्राक्षांपासून दुसरी रॉसेस वाइन तयार केली जाते, ती म्हणजे रिव्हिएरा लिग्युरे डी पोनेन्टे.या वाइनची वैशिष्ट्ये, सर्वात लोकप्रिय लिगुरियन वाइनपैकी एक, खालीलप्रमाणे सारांशित केली जाऊ शकते:- वृद्धत्वासह गार्नेटकडे झुकणारा माणिक लाल रंग आहे;- काही स्ट्रॉबेरी उत्पादनांमध्ये तीव्र परंतु नाजूक विनास सुगंध, गुलाब, व्हायलेट आणि मनुका यांचे इशारे सह सतत;- टॅनिन, समृद्ध पोत आणि शरीरामुळे मऊ, उबदार, अनेकदा मखमली, कमी-जास्त सुगंधी चव, आनंददायी किंचित कडू शिरा;- किमान अल्कोहोल सामग्री 12° (उच्च प्रकारासाठी 13°);- किमान आंबटपणा 4.5‰- कोरडा अर्क किमान 23‰वरवरचा प्रकार किमान वर्षाच्या १ नोव्हेंबरपर्यंत परिष्कृत करणे आवश्यक आहेकापणी नंतर.इष्टतम वय म्हणजे चार ते आठ वर्षे वृद्धत्व.सर्वसाधारणपणे मांसाचे पदार्थ आणि विशेषतः ससा कॅसरोल सोबत घेणे योग्य आहे.सर्व्हिंग तापमान सुमारे 18°.
