Bhunaigh Dionysius de Syracuse an chathair Ghréagach Tyndaris timpeall 396 R.Ch. i stráice de chríoch an Abacaenum ársa i suíomh straitéiseach iontach, ar a dtugtaí suíomh lonnaíochta ón gCré-umhaois (Rodì-Tindari-Vallelunga facies); faoi réir na Róimhe tar éis 257, tháinig forbairt faoi bhláth air a bhí ag athrú ó aimsir ghéarchéime, go dtí gur scrios na hArabaigh é in 836 AD.Rinneadh iniúchadh agus staidéar air cheana féin san ochtú agus sa naoú haois déag, agus bhí sé ina ábhar d’imscrúduithe córasacha agus d’éilimh idirghabhálacha athchóirithe ón tréimhse iarchogaidh go dtí na 1970idí, faoi stiúir L. Bernabò Brea agus M. Cavalier agus le comhoibriú N. Lamboglia na hInstitiúide um Staidéar Ligurian.NA BALLAÍTá na ballaí, ar tugadh codanna feiceálacha díobh chun solais i 1955-56 (F. Barreca, N. Lamboglia) ar cheann de na coimpléisc daingne is suntasaí sa tSicil Ghréagach mar gheall ar a ndea-chaomhnú. Trasna le póstaeir, cuireann socruithe cosanta móra príomhgheata na cathrach isteach orthu, a d'oscail ag bun pinnéar leathchiorclach, arna chosaint ag dhá thúr mhóra.AmharclannTógtha san aois Ghréagach, is dócha sa cheathrú haois. B.C., agus modhnaithe go forleathan san aois impiriúil, cuirtear amharclann Tindari i suíomh radhairc, agus an halla éisteachta os comhair na farraige. Bhí sé ina ábhar do dhá fheachtas éilitheach athchóirithe i 1938 (G. Cultrera) agus idir '60 agus '66 (L. Bernabò Brea).AN BASILICAIs é an séadchomhartha ar a dtugtar go traidisiúnta an "Giomnáisiam nó Basilica" i ndáiríre próipilaeum cuimhneacháin ar an oscailt mór a bhí i lár shaol na cathrach. Ardaíodh arís i 1956 balla le sruth iomlán an ghailearaí mór, a bhí tite roimh an aois Byzantine, ach a raibh a bloic i socrú rialta ar an bhfána, chomh maith le tosach an próipilaeum i dtreo an amharclann, a bhfuil a áirsí. d'fhéadfaí a fháil bloic is mó.AN PLANDAÍ UIRBEACHIdir 1949 agus 1956 bhíothas in ann bunlínte an leagan amach a aithint mar gheall ar na tochailtí a rinneadh sa cheantar uirbeach, arb é a bhí ann ná sráideanna móra comhthreomhara (decumani) a thrasnaíonn sráideanna beaga fána géara (cardines) dronuilleach.AN INSLIGHE IVRinne D. Restagno agus M. Cavalier tochailt insula IV sna blianta 1950-1955 (nóta - tugtha os comhair D. Restagno). Tá an t-insula suite ar fhána géar agus tá sé comhdhéanta de roinnt foirgneamh ar leith. Ar an ardán is ísle, ag leibhéal an decumanus íochtair, tá sraith de shé tabernae. Ar an gcéad ardán eile tá teach le clós mór cearnach-peristyle le gairdín beag airmheán agus sistéal ar a osclaíodh an tablinum. Ar deireadh, bhí an chuid is airde den insula áitithe ag foirgneamh teirmeach amháin le hurlár mósáic álainn, a shíneadh thar dhá ardán as a chéile agus iad suite ar fhána beag.(Louis Bernabò Brea)
