Klasztor św. Jerzego jest obsługiwany przez greckich mnichów prawosławnych od VI wieku, ma starożytną kaplicę i ogrody, tylko godzinę jazdy od Jerozolimy.Przez tysiące lat ludzie szukali samotności na pustyni, miejsca spokoju i kontemplacji. Jest więc zrozumiałe, dlaczego w całej historii sekty religijne zdecydowały się budować swoje rekolekcje i klasztory w odległych pustynnych lub górskich regionach. Doskonałym przykładem jest Klasztor św. Jerzego.Klasztor jest położony na izraelskiej pustyni Judejskiej w Wadi Qelt (Nahal Prat lub Kelt River Canyon), dolinie w kontrolowanej przez Izrael wschodniej części Zachodniego Brzegu. Dolina biegnie z Jerozolimy do Jerycha, a Klasztor znajduje się około 9 km od Jerycha i 20 km od Jerozolimy.Klasztor wydaje się przylegać do stromego urwiska. Klasztor jest jednym z najbardziej magicznych zabytków, które zobaczysz podczas podróży. Zachwyci podróżników religijnych oraz osób zainteresowanych historią, archeologią, architektami i socjologią. Klasztor wtapia się w skalne oblicze i wychodzi na bujny ogród z Cyprem i drzewami oliwnymi w głębokim i wąskim wąwozie Wadi Qelt. Klasztor jest jednym z pięciu klasztorów na Pustyni Judzkiej.Miejsce to ma znaczenie religijne, ponieważ Wadi Qelt jest uważana za biblijną dolinę cienia (Psalm 23) i leży równolegle do starej rzymskiej drogi do Jerycha, gdzie została przedstawiona przypowieść o Miłosiernym Samarytaninie (Łukasza 10:29-37). Uważa się, że klasztor znajduje się w pobliżu jaskini, w której Eliasz był karmiony przez kruki (Krl I 17: 5-6). Święty Joachim (ojciec Marii) zatrzymał się w pobliskiej jaskini, aby opłakiwać jałowość swojej żony, św. Anny. Anioł przyszedł do niego w jaskini, aby powiedzieć mu, że wkrótce będą mieli dziecko. Kompleks klasztorny datowany jest na IV wiek, kiedy niewielka grupa syryjskich mnichów szukała samotności na pustyni, tak jak czynili to biblijni prorocy. Osiedlili się tutaj ze względu na różne związki religijne z miejscem, a konkretnie jaskinią Eliasza. W 480 roku Egipcjanin Jan z Teb założył kaplicę, która stała się klasztorem i do VI wieku była znanym ośrodkiem duchowym. Nazwa klasztoru pochodzi od św. Jerzego z Choziby, mnicha Cypriana, który żył w klasztorze w VI wieku. Klasztor był miejscem spotkań pustelników, którzy mieszkali w pobliskich jaskiniach. Zbierali się w klasztorze na cotygodniowe msze i uroczystości religijne. W 614 klasztor został zniszczony przez Persów mnisi zostali zmasakrowani. W czasach krzyżowców (1179) podjęto próby odbudowy budowli, ale ponownie popadła ona w ruinę, aż do 1878 roku, kiedy Grecki mnich Kallinikos rozpoczął odbudowę klasztoru. Zadanie to zakończył w 1901 roku. W 1952 r. dobudowano dzwonnicę z wyraźną kopułą akwamaryn, a w 2010 r. Poprawiono dostęp do klasztoru poprzez wytyczenie nowej drogi.Klasztor jest nadal zamieszkany przez niewielką grupę oddanych mnichów, którzy żyją zgodnie ze starożytnymi tradycjami.
