Pirano en Portorose worden omarmd door de zoutpannen. Witgoud is een van de meest waardevolle bezittingen van het grondgebied en heeft een geschiedenis van meer dan 800 jaar. De beste tijd om dit droomachtige landschap te bewonderen is Juli, wanneer zout wordt verzameld in karakteristieke bergen die reflecteren in het zonlicht, waardoor een caleidoscoop van heldere tinten. en Salinas Di Sicciole zijn de noordelijkste Salinas van de Adriatische Zee, en dus in het algemeen het noordelijkste van de Middellandse Zee. Ze zijn belangrijk als een belangrijke verweving van ecosystemen, waarbij overgangsvormen worden gecombineerd tussen mariene Kieuw -, zoetwater-en continentale ecosystemen. De verscheidenheid aan vogelsoorten die in deze omgeving broeden en overwinteren is aanzienlijk groter dan in andere gebieden. Op basis van deze bevindingen verklaarde de regering van Slovenië in 2001 de zoutmijnen tot Natuurpark, terwijl het gebied van het Zoutmijnmuseum werd uitgeroepen tot cultureel monument van nationaal belang. Tegenwoordig zijn de kwelders het grootste wetland van Slovenië (650 hectare) en tegelijkertijd de belangrijkste nationale plaats vanuit ornithologisch oogpunt. Het geproduceerde zout, Piranzout (in het Sloveens Piranska sol) genoemd, is gedefinieerd als een typisch voedselproduct op Europees niveau. Het grootste deel van het sediment dat de basis vormt van de zoutpannen van het natuurpark van Sečovlje salina en de vrucht van de bijdrage van de rivier Dragonja, en groef haar grote bed langs de lijn van contact tussen de voet marly-arenaceous (flysch) van de heuvels Savrini, die aan het noorden van de vallei, en de kalksteen van het Krijt van het schiereiland om aan het zuiden te redden. In het onderste deel zijn er lagen van zandige klei en gusset, terwijl de bovenste laag is samengesteld uit riviersedimenten en zee modder. Het wijst op individuele wijzigingen van het sediment (schelpen en slakken) en donkere clusters van organische stoffen (bladeren, stammen, wortels), waaruit wordt afgeleid dat de bek van de Dragogna af en toe moerassig was gedurende korte perioden. De fossiele resten van de mariene modder geven aan dat in de Spicciole vallei het mariene milieu meerdere malen wordt vervangen door de brachiale. Met de bijdrage van riviersedimenten onderging de zeebodem een constante verhoging, waardoor de voorwaarden voor de regulatie van de saliferische velden werden gevormd.
