Historyczne miasto Lewocza, położone we wschodniej części Spisza, jest prawdziwym klejnotem kulturowym i historycznym wśród słowackich miast, ponieważ posiada wiele zabytków architektonicznych związanych z chwalebną przeszłością miasta. Spiskie miasto Lewocza (14.500 mieszkańców), położone we wschodniej Słowacji poniżej pasma górskiego Lewočské vrchy, ze względu na swoją bogatą historię jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów w kraju. Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana w dokumencie z 1249 roku jako Leucha. Miasto rozwijało się dzięki korzystnemu położeniu na szlaku handlowym przez Magnę i szybko urosło do rangi miasta z licznymi przywilejami. Wkrótce potem Lewocza stała się centrum niemieckiej kolonizacji na Spiszu, a w 1271 r. została nawet promowana na stolicę związku Sasów Spiskich, który ostatecznie stracił swoje wpływy i w 1323 r. został ogłoszony wolnym miastem królewskim. Siłą napędową rozwoju Lewoczy był handel, który stopniowo nabrał wymiaru międzynarodowego. Mieszkańcy Lewoczy handlowali z Krakowem, miastami hanzeatyckimi, a nawet z Wenecją. Rzemieślnicy z Lewoczy produkowali nie tylko na potrzeby lokalne, ale także na targowiska i jarmarki w całych dawnych Węgrzech i w Polsce. Później Lewocza stała się jednym z głównych ośrodków renesansu i humanizmu na dawnych Węgrzech.
Zabytki
Miejski rezerwat zabytków Lewoczy stanowi komplet ważnych zabytków kultury i historii, otoczony podłużnymi, stosunkowo dobrze zachowanymi murami miejskimi.
Dominantą starej Lewoczy jest duży prostokątny plac z rzymskokatolickim kościołem św. Jakuba z XIV wieku, który jest jednym z najważniejszych obiektów sakralnych na Słowacji. Wysoka smukła wieża kościelna z pierwszej połowy XIX wieku jest najbardziej charakterystyczną cechą w sylwetce miasta.
