Ata hai pouco máis dun século, tamén tiña unha función práctica moi importante, xa que proporcionaba á poboación unha auga moito máis saudable que a dos pozos do interior da cidade, moitas veces contaminada polas augas residuais dos establos ou sumidoiros de dispersión. Faenza foi unha das primeiras cidades da Romaña en dotarse dun acueduto que, aínda que limitado a uns poucos puntos de emisión, representou durante moito tempo un motivo de orgullo para a comunidade.
Xa no Renacemento existía preto da logia municipal unha fonte para o uso do pobo. Despois, en 1583, o frade Domenico Paganelli (1545-1624), arquitecto pontificio e superintendente da fábrica de San Pietro (é dicir, a catedral de Faenza) recibiu o encargo de levar a auga ao centro. Atopou unha excelente auga potable na zona da Cartiera e iniciou a construción dun acueduto de terracota, obra que se interrompeu durante moito tempo xa que o frade era chamado a Roma para outras obras.
Recuperouse en 1614 e o propio Paganelli, por proposta do cardeal Rivarola, encargou ao arquitecto tesino D. Castelli a construción dunha fonte, quen rematou a obra en 1621.
