Flamenkoa edo cante jondoa, ahotsaren, dantzaren eta gorputz-hizkuntzaren fusioa da, Andaluzian XVIII. 2010ean, Unescok Falmenco Gizateriaren Ondare Immateriala izendatu zuen. Oso zaila da flamenkoaren jatorria arakatzea, bere sustraiak arabiar, ijito, judu eta kristau ondarean dituelako. Estilo hauek guztiak Andaluziako kulturarekin nahastu ziren, aspaldiko dantza folklorikoa sortuz.
Flamenkoak inprobisazio elementu asko ditu. Tablaoan, musikariek eta "palmak" (esku txalo erritmikoak flamenkoaren tipikoak) lagunduta dantzariek flamenkoaren sentimendurik sakonena interpretatzen dute euren mugimenduekin.
Denborak aurrera egin ahala, eta Andaluziako eremu ezberdinetako igarobideetan zehar, flamenkoa eboluzionatu egin da eta hainbat "palos" edo estiloak sortu dira: bulerías, malagueñas, fandangoak, soleás edo granaínas. Andaluziako flamenkoaren sehaskaetariko bat Granada da, zalantzarik gabe. Hiriko flamenkoaren epizentroa Sacromonte da, non gauero kobazuloak tablao flamenkoz betetzen diren. Gainera, auzo honetan, genero honen oinarrizko elementua den gitarra espainiarren tailer ugari aurki daitezke.
Zambra Granadako jatorria duen flamenko mota bat da, eta ijito jatorria du ezaugarri. Oinutsik dantzatzen dugu, gona luzeak jantzita eta kastañuela jotzen. mendekoa da zambra, eta ezaugarri batzuk ditu sabel dantzarekin. Granadako mairu ezkontzei esker hasi zen famatzen.
