Killarney, gebouwd door Charles Fourier Stollmeyer, was het eerste huis dat werd gebouwd in de buitenwijk St. Clair, die was ontstaan op grond die voorheen als overheidsboerderij werd gebruikt. De bouw begon in 1902 en werd voltooid in 1904. De architect van dit uitgebreide bouwwerk was een Schot, Robert Gillies van de firma Taylor en Gillies. De structuur van het huis wordt beschreven als een Schotse baroniale bouwstijl en zou gemodelleerd zijn naar een vleugel van Balmoral Castle in Schotland. De structuur is opgetrokken uit Laventille-steen met bakstenen accenten en decoratieve gietijzeren pilaren uit Schotland. Het interieur op de begane grond met zijn prachtige glas-in-loodraam, houten vloeren, ronde balkon en handgemaakte trap is gezellig en warm in contrast met de meer sobere esthetiek. De keuken, hoewel buiten, was met het huis verbonden door een open gang. De stallen en arbeiderswoningen werden tegelijkertijd gebouwd.Toen het gebouw klaar was, vond mevrouw Stollmeyer het te opzichtig voor haar eenvoudige smaak en haar man gaf het aan hun zoon Conrad, die op het punt stond te trouwen. De nieuwe mevrouw Stollmeyer noemde het gebouw Killarney, naar de plaats in Ierland waar ze haar huwelijksreis wilde doorbrengen.Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Killarney, net als het nabijgelegen Whitehall, bezet door Amerikaanse troepen en werd het in de volksmond 'The Castle' genoemd. In deze periode werd Killarney beter bekend als Stollmeyer's Castle. De heer en mevrouw Conrad Stollmeyer keerden na de oorlog terug naar het huis, tot hun dood in respectievelijk 1965 en 1969. Het werd geërfd door hun neef, Dr. John Stollmeyer, en werd tot 1972 bewoond door zijn zus, Mrs. Clara Merry. Dat jaar werd Killarney gekocht door Jessy Henry A Mahabir, een verzekeringsagent die het pand als zijn eigen woning wilde gebruiken.Killarney werd in 1979 aangekocht door de regering van Trinidad en Tobago. Restauratiewerkzaamheden werden eerst uitgevoerd door Citizens for Conservation, die het gebouw eind jaren negentig in gebruik namen. Het kabinet van de premier gebruikte het gebouw vervolgens als formele beveiligingstoegang tot het kabinet van de premier, voordat het werd gerestaureerd en gerenoveerd als Hospitality House. Dit is echter nooit gebeurd en na verdere restauratie, waarbij de schuren werden hergebruikt als kantoren en een conferentiezaal, werd het gebouw overgedragen aan de NAPA-raad, onder het ministerie van Toerisme, Cultuur en Kunst. Tegenwoordig wordt het voor diverse doeleinden verhuurd.
