Nuair a bhí sé ina mhias traidisiúnta iascairí, tá bouillabaisse ar cheann de na miasa gan am a bhaineann le ealaín Marseille. Comhcheanglaíonn an t-oideas iasc-bhunaithe seo blasanna na farraige oscailte le spíosraí (salann, piobar, cróch, finéal, gairleog, etc.). Cad as a dtagann an t-ainm seo? Go simplí mar nuair a bhíonn an stoc ag fiuchadh, ní mór an teas a ísliú ionas go gcócarálann an t-iasc… “nuair a ghoileann sé (bouille), déanaimid é a ísliú (báisse)”.Mar riail ghinearálta, déantar an t-ullmhúchán seo a sheirbheáil i dhá miasa ar leith: ar thaobh amháin, an t-iasc, ar an taobh eile, an brat ar an sorn. Is féidir an socrú seo a athrú ag brath ar an aoi: is fearr le cuid acu an t-oideas iomlán a mheascadh i pláta anraith, is fearr le daoine eile na miasa a scaradh. Cibé an cás, is é an rud is tábhachtaí ná an t-iasc a ghearradh suas os comhair na n-aíonna. Ina theannta sin, tá anlainn rouille nó aioli le gabháil leis an mbia mara agus croutons rubáilte le gairleog le haghaidh dipping sa brat.
