یک پمپئی مدرن آپیس روستایی در استان بنونتو بود که در پی دو زلزله (1962 و 1980) متروک شد. شهردار وقت، با توجه به عدم امکان اقتصادی برای سرپا نگه داشتن شهرداری خود، تصمیم گرفت شهر را در چند کیلومتری آن طرف، در تپه مقابل، بازسازی کند.
تکنسین های فرستاده شده توسط وزارت فواید عامه به تاریخ شهر کوچک سامنیت پایان دادند. بر اساس گزارش های فنی گزارش شده توسط سایت شهرداری، خطر ریزش بسیار زیاد بوده و دستور «تخلیه فوری» داده شده است. فقط چند نفر توانستند در روستا بمانند و آن هم چند سال بیشتر. حدود شش هزار نفر مجبور شدند خانه های خود را ترک کنند و به شهر جدیدی که نام Apice nuova را به خود اختصاص داده است نقل مکان کنند. پس از زلزله 1980، کشور کاملاً خالی از سکنه شد.
همانطور که در پمپئی، یک رویداد طبیعی زمان را در آپیس متوقف کرد. عقربه های ساعت در 1962 متوقف شد. شهردار ایدا آنتونیتا آلبانیز به یاد می آورد که 21 اوت، روستایی را مانند بسیاری دیگر به موزه ای در فضای باز تبدیل کرد. اکنون کل منطقه محاصره شده است. همه چیز همانطور که بود باقی مانده است. تابلوهای مغازه ها، روشنایی عمومی، خیابان های سنگفرش شده، کلیساها، مدرسه. خواربار فروشی با میز دست کشیده وجود دارد. «بکریا» با سردخانه و ویترین آماده نمایش در میدان؛ نوار در مرکز با پیشخوان هنوز دست نخورده و بطریهای حاوی الکل در قفسهها. "Vetreria" دارای میز کار است که توسط یک در "در حال پیشرفت" و اطراف همه ابزارهای آن زمان اشغال شده است. گورکن دو تابوت سفید کوچک را که تقریباً تمام شده بود در درب مغازه گذاشت. آرایشگاه با کلاه ایمنی دائمی در کنار صندلی راحتی برای مشتریان؛ یک اتاق ضبط کوچک برای یک گروه موسیقی.
از آن زمان هنوز ماشین ها در حیاط ساختمان ها پارک شده اند. برخی از فروپاشی پارتیشن ها خرد شدند. در جایی که خیابان یا میدان اصلی بود، در سکوتی سورئال پیش می رویم. در پنجره ها پرده ها آویزان هستند، در بالکن هنوز گلدان های گل. در میان آوارها وارد خانه ها می شوید، تقریباً همگی حداکثر دو طبقه. بیشتر محیط های روستایی است اما کاخ های نجیبی نیز وجود دارد. مانند اورلاندو کانتلمو، استاد دانشگاه و جراح مشهور پس از جنگ. دیوارها با زرد اخرایی کاغذ دیواری ها می درخشند. سقف های نقاشی شده در اتاق نشیمن و اتاق خواب ها به طرز باورنکردنی دست نخورده هستند.
