Nowoczesne Pompeje. Apice była wioską w prowincji Benevento, opuszczoną po dwóch trzęsieniach ziemi (1962 i 1980). Ówczesny burmistrz, wobec ekonomicznej niemożności postawienia swojej gminy na nogi, postanowił odbudować miasto oddalone o kilka kilometrów, na przeciwległym wzgórzu.
Technicy wysłani przez Ministerstwo Robót Publicznych położyli kres historii małego miasteczka Samnickiego. Zgodnie z raportami technicznymi podanymi na stronie internetowej Gminy, niebezpieczeństwo zawalenia było zbyt duże i zarządzono „natychmiastową ewakuację”. Tylko nielicznym udało się pozostać we wsi i to nie dłużej niż kilka lat. Około sześciu tysięcy dusz zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów i przeniesienia się do nowego miasta, które przyjęło nazwę Apice nuova. Po trzęsieniu ziemi w 1980 roku kraj opustoszał.
„Podobnie jak w Pompejach, naturalne wydarzenie zatrzymało czas w Apice. Wskazówki zegara zatrzymały się na 1962”. Burmistrz Ida Antonietta Albanese wspomina, że 21 sierpnia przekształcił wioskę, jak wiele innych, w skansen. Cały obszar jest teraz odgrodzony kordonem. Wszystko pozostało tak, jak było. Znaki sklepów, oświetlenie publiczne, brukowane uliczki, kościoły, szkoła. Jest sklep spożywczy z ręcznie rysowanym stołem; „Beccheria” z chłodnią i gablotą gotową do wystawienia na placu; bar pośrodku z nienaruszoną ladą i butelki z alkoholem na półkach; "Vetreria" ma stół roboczy zajęty przez drzwi "w toku" i wokół wszystkich narzędzi czasu; grabarz zostawił pod drzwiami sklepu dwie małe białe trumny prawie gotowe; fryzjer ze stałymi kaskami przy fotelach dla klientów; mała sala nagraniowa dla zespołu muzycznego.
Samochody są nadal parkowane na dziedzińcach budynków, już z tamtych czasów. Niektórzy zmiażdżeni przez zawalenie się zaborów. Na czymś, co kiedyś było główną ulicą lub placem, poruszamy się w surrealistycznej ciszy. W oknach wiszą zasłony, na balkonach wciąż wazony z kwiatami. Wśród gruzów wchodzi się do domów, prawie wszystkie z maksymalnie dwoma piętrami. Głównie środowiska wiejskie, ale są też szlacheckie pałace. Jak w przypadku Orlando Cantelmo, profesora uniwersyteckiego i słynnego powojennego chirurga. Ściany lśnią żółtą ochrą tapet. Sufity ozdobione freskami w salonie i sypialniach są niesamowicie nienaruszone.
