Zunftbrunnen (Guild gosbrunnur)

Lítill og fallegur gosbrunnur sem þú rekst á á meðan þú röltir um Reutlingen. Árið 1983 fékk myndhöggvarinn Bonifatius Stirnberg, fæddur í Aachen, það verkefni að byggja gosbrunn fyrir horni Wilhelmstraße og Oberamteistraße nálægt porti Marienkirche. Þema þess eru tólf keisaragildin sem höfðu efnahagsleg og pólitísk völd í þáverandi frjálsu keisaraborg Reutlingen frá um 1500 þar til þau voru leyst upp árið 1862.Gildin voru forverar handverksgildanna í dag, sem gáfu borginni gosbrunninn. Tólf atriði eru sýndar með bronsfígúrum sem fjalla um dæmigerða gilsstarfsemi þeirra."Annars vegar eru þetta stéttir á borð við bakara, slátrara og víngarðyrkjumenn, sem miða að líkamlegri vellíðan. Þú getur séð hvernig bakarinn tekur héraðssérgreinina, Mutschel, úr steinofninum, á meðan slátrarinn er rétt að fara að nota hamarinn til að drepa nautakjötið. Í vínberjauppskerunni sker vínberinn vínberin af og bakar vínberin af í körfunni sinni til að baka af þeim vínber og baka þær af körfunni sinni.Aðrir framleiða efni eins og leður, skinn og fínan ullardúk eins og sútara, loddara og klútsmið eða vinna þau frekar eins og klæðskerinn og skósmiðurinn. Í myndinni af sútunarmanninum má sjá hvernig hann húðar leðrið úr undirhúð og vöðvavef. Í atriðinu sínu vinnur loðfeldurinn á skinn með lítilli sköfu en seinni maðurinn saumar skinn saman. Vefarinn húkar við handvef sitt með skutlu í hendi, klæðskerinn situr krosslagður á verkstæðinu sínu á borðinu og saumar fatastykki. Svokallað klæðskerabrjóstmynd, sem ókláruð úlpa hangir á, sést í bakgrunni. Á myndinni af skósmiðnum er hann að setja sóla ofan á skóinn.Járnsmiðurinn og Cooper-verslunin framleiða nytsamlega hversdagslega hluti í formi verkfæra og tunna. Járnsmiðinn má sjá á mynd hans með aðstoðarmanni að vinna á skeifu með hamri og töng. Copperinn dregur aftur á móti tunnuhring yfir stafina, við hlið sér eru þvottaker og litlar fötur sem þegar eru búnar til.Kärcherinn flytur vörurnar í og á yfirbyggðum vagni sínum. Á lager hans eru ofnar körfur sem og fötur og pottar sem hann er að fara að hlaða. Þessar vörur eru síðan seldar af matvöruverslun í næsta bæ. Á afgreiðsluborði hans má sjá gamla sjóðsvél og vog en á bak við hana stendur viðskiptavinur með fulla innkaupakörfu.Þar sem konur gátu ekki orðið iðnmeistarar í Reutlingen, er eina konan sem sýnd er viðskiptavinur. Sem eiginkona iðnmeistara sá hún hins vegar meðal annars um sölu, gæðaeftirlit, bókhald og umsjón með lærlingum og þjónum.“(Alana Elise de Vooght)