Pierwszy trzon zamku stanowi megalityczna konstrukcja, której pozostałości widoczne są u podstawy lombardzkiego donżonu. Rozwój zespołu warownego nastąpił w drugiej połowie X wieku; lombardzki hrabia Paldefredo i jego następcy wzmocnili twierdzę, wznosząc czworoboczną obudowę z co najmniej dwiema wieżami. Wraz z nadejściem Normanów, zamek i wioska doznały rozległych zniszczeń z rąk wojsk króla Rogera II z Altavilli.
W okresie Andegawenów wybudowano fosę i trzy duże okrągłe wieże o podstawie ściętego stożka. W 1443 roku wraz z Aragończykami zamek przeszedł w ręce rodziny Pandone. Hrabia Francesco zlecił powiększenie fosy i budowę krenelażu, natomiast Enrico na początku XVI wieku przekształcił obiekt w rezydencję, zlecając budowę loggii, ogrodu i ważnej dekoracji malarskiej (1522 - 1527) przedstawiającej najlepsze konie z jego słynnego stada.
Po ścięciu Henryka za zdradę Karola V lenno przeszło w ręce innych rodów, w tym Lannoyów, którzy dokonali kolejnych zmian w architekturze i wystroju, podkreślając rezydencjonalny charakter zamku.