Zachowanie pamięci Salvadora Dali

Dwudziestowieczna osobowość, absolutnie wychodząca z szeregu, była osobowością Dali. Mówił o sobie w trzeciej osobie i twierdził, że każdego ranka budzi się z przyjemną świadomością: być Salvadorem Dali. Jego sztuka doskonale odzwierciedla jego pierwotne stworzenie. Twórca surrealizmu, ale także dadaizmu i symboliki, zachowanie pamięci jest jednym z jego najbardziej znanych dzieł. W kierunku tylnej krawędzi ciała stałego do nieba unosi się cienki martwy pień, a jego gałąź podtrzymuje kolejny zegar wiszący w dół. Na ziemi potworne stworzenie składające się z dużego zamkniętego oka, z długimi rzęsami, brwiami i językiem na zewnątrz, nosi jak zad kolejne godziny. Lustro wody otwiera się na dno prezentowanej przestrzeni. Po prawej stronie do wody posuwa się kilka farallonów. Po lewej stronie narysowana jest geometryczna płaszczyzna biegnąca w kierunku brzegu. Niebo jest czyste i bezchmurne. Przechowywany w MoMa w Nowym Jorku, został stworzony w 1931 roku i jest to walka z czasem: pamięć jest zasadniczo jedyną rzeczą, która może zakłócić nieustanny przepływ wydarzeń.