Wyspy Liparyjskie

Wyspy Liparyjskie składają się z siedmiu wysp właściwych, do których dodawane są wysepki i skały wyłaniające się z morza. Są one badane od co najmniej XVIII wieku, ponieważ dostarczyły nauce przykładu dwóch rodzajów erupcji: wulkanicznej - czyli erupcji typu wybuchowego, emitujących do atmosfery fragmenty lawy, które w trakcie lotu przybierają zaokrąglony kształt - oraz strombolicznej - charakteryzującej się wybuchami o niskiej energii, które następują po sobie w zmiennych odstępach czasu.Historia Wysp Liparyjskich jest bardzo stara.Pierwsi ludzie, którzy na nie dotarli, osiedlili się głównie na Lipari, największej wyspie, i zbudowali prawdziwą wioskę na skale lawowej, znanej obecnie jako Rocca del Castello. Ludność ta, która przybyła na początku IV tysiąclecia p.n.e., należała do cywilizacji Stentinelli, która najprawdopodobniej pochodziła z pobliskiej Sycylii i którą przyciągnęła obecność licznych kamieniołomów obsydianu, w tamtych czasach bardzo interesującego zasobu gospodarczego, ponieważ kamień ten był używany do produkcji broni i narzędzi, przed odkryciem metali: obsydian wydaje się być materiałem o dużej wartości od okresu neolitu.Jak już wspomnieliśmy, wraz z odkryciem metali, które miało miejsce około 2500 r. p.n.e., rynek obsydianu stracił na znaczeniu, chociaż Wyspy Liparyjskie, ze względu na swoje strategiczne położenie, nie ucierpiały na tym.Wraz z najazdami innych ludów italskich w epoce żelaza popadł na wieki w półzagładę, ożywienie nastąpiło dopiero od XVIII w. p.n.e., głównie dzięki wdzięcznym kontaktom z Grecją mykeńską: wyspy były często odwiedzane przez ludy mykeńskie, zakładano tu także wiele placówek kontrolujących szlaki handlowe. W VI wieku p.n.e. Lipari zostało w końcu właściwie skolonizowane przez grupy Greków pochodzenia doryckiego, którzy założyli tu potężną flotę, z którą ruszyli na podbój okolicznych ziem, zapewniając sobie kontrolę handlową. Prawdziwe dowody historyczne pojawiły się wraz z wybuchem pierwszej wojny punickiej w 264 roku p.n.e., kiedy to Lipari sprzymierzyło się z Kartagińczykami, aby pokonać Imperium Rzymskie. Oczywiście po zwycięstwie Imperium w 252 roku p.n.e. konsul rzymski Gajusz Aureliusz podporządkował Lipari Rzymowi.Mimo okresu rozkwitu pod rządami cesarstwa, wraz z jego upadkiem wyspy przeszły okres prawdziwej dekadencji, zwłaszcza pod rządami Bizancjum.Odrodzenie Lipari nastąpiło dopiero dzięki podbojom Normanów, którzy ponownie ją zaludnili i ufortyfikowali, budując nawet zamek.W średniowieczu przez Wyspy Liparyjskie przewinęło się wiele populacji, takich jak Szwabowie, Andegawenowie i Aragończycy. W XIV wieku doszło do wielu starć, głównie z powodu nieporozumień między Angevinami i Aragończykami.Później, a dokładnie w 1443 roku, stało się częścią posiadłości Korony Neapolu, a więc na mocy prawa Lipari wraz z okolicznymi wyspami oficjalnie stało się własnością Królestwa Neapolu.Prosperity trwało jednak bardzo krótko, ze względu na ciągłe najazdy Saracenów. Niestety w 1544 roku flota turecka pod wodzą Ariadny Barbarossy zniszczyła miasto Lipari, zniewalając prawie osiem tysięcy mieszkańców.Dzięki Karolowi V zostało ono jednak ponownie zaludnione i ufortyfikowane... W kolejnych latach wyspa nie żyła jednak spokojnie z powodu ciągłych najazdów piratów.Dopiero gdy stała się częścią Królestwa Dwóch Sycylii, Lipari i jego wyspy mogły ponownie rozkwitnąć jak kiedyś, zwłaszcza ze względu na swoje duże znaczenie jako obowiązkowy port dla kilku linii żeglugowych.