Nazwa Mercogliano wydaje się pochodzić od Mercurianum i wskazywałaby na obecność w tych miejscach posiadłości, praedii, sędziów rtęci, sędziów, w większości wolnych, którzy zarządzali kultem rtęci. Po powstaniu tam po wojnie samnickiej rzymskiej kolonii, miejsce to zachowało nazwę miejsca, w którym kult Merkurego był czczony aż do średniowiecza, z nazwą "Castrum Mercuriani", od której wywodzi się obecna nazwa.
Miejsce to jednak do XV wieku zachowało również w tym samym herbie miejskim wizerunek boga Merkurego. Szczególne znaczenie ma rzymska kolumna wojskowa znaleziona w Alvanelli, która potwierdza obecność ważnej drogi, która prowadziła (i prowadzi) do Neapolu.
Prawdziwe fundamenty Mercogliano sięgają ostatnich dziesięcioleci szóstego wieku, w połączeniu z upadkiem Lombardów w południowych Włoszech. Kolonia uchodźców z pobliskiego Abellinum, tylko po to, by uciec Lombardom, zajmuje wzgórze Mercogliano. W krótkim czasie zbudowano zamieszkały ośrodek, który powoli się zaludnił.
Mercogliano, nadal gospodarstwo rolne w Avellino, zostało po raz pierwszy wspomniane w dokumencie z 982 roku. Rozwój kraju trwa nadal w roku 1000 po inwazji Normanów na południu Włoch, która rozpoczęła się w 1030 roku. W tym okresie zbudowano zamek. W latach 1077-1089, jako dowód ciągłego rozwoju, stare gospodarstwo zostało podniesione do rangi zamku.
Mercogliano uzyskuje w ten sposób autonomię administracyjną. Panem ufortyfikowanej wioski w 1136 roku był niejaki Enrico di Sarno, subfundujący hrabiego Avellino Rainulfo. W 1137 r. pod rządami Ruggiera II, który oblegał Mercogliano zajmujący jego zamek, rozpoczęła się dominacja Normanów. W tym czasie Ruggiero II kazał zamknąć w zamku Matildę, żonę hrabiego Rainulfo.
Następnie Ruggiero II podarował ją Riccardo de Aquila, który został również wymieniony w katalogu baronów za wysłanie niektórych rycerzy i zbrojmistrzów do Ziemi Świętej. Kilka lat później, Riccardo de Aquila został zastąpiony przez Ruggiero, 1161, i hrabinę Pierrone de Aquila, 1183, żonę Ruggiero de Castelvetere.
Sanktuarium w Montevergine, w miejscowości o tej samej nazwie, która jest celem licznych pielgrzymek z całych Włoch, zwłaszcza w lecie, jest zdecydowanie warte odwiedzenia. Dzięki kolejce linowej można dotrzeć do sanktuarium z Mercogliano w zaledwie siedem minut. Jadąc tyłem drogą lub zjeżdżając kolejką linową, natkniemy się na inny mały, monumentalny i kulturalny skarb: Opactwo Loreto.
Średniowieczna wioska Capocastello zamiast tego otoczyła zamek, zbudowany w latach 1077 - 1099 (głównie około 1089), i był chroniony przez mury obronne przed atakami Normanów. Wzdłuż murów znajdowało się pięć bram, które umożliwiały dostęp do średniowiecznej wioski. Tutaj możesz odwiedzić Antiquarium Mercogliano.