An Séipéal de S. Rosa atógadh i 1850 ar an suíomh réamh-atá ann cheana féin teampall a bhaineann leis an Clarisse mná rialta, ar an tionscnamh de chuid an easpag na cathrach. In áit an foirgneamh atá ann faoi láthair sheas séipéal beag agus mainistir, i dtús báire ainmnithe i ndiaidh Naomh Muire, i gceannas ar an Siúracha Bochta Naomh Damian Assisi (ainm an chéad mná na mainistreach ordú, ar a dtugtar freisin an Damianites, ar a dtugtar An Clares Mbocht tar éis an canonization na Naomh Clár i an Ardeaglais de Anagni). Sa an casta ársa, ar a bhfuil againn nuacht ó 1235, i 1258 Pápa Alexander IV (1254-1261) go raibh an comhlacht Aontaithe Rosa (atá cheana féin a leagan ar an aice láimhe eaglais na S. Maria i Poggio, ar shlí eile ar a dtugtar an Eaglais ar an Crocetta) ar athraíodh a ionad, agus i lár an chéid seo chugainn ar an nua dúthracht chun an naomh a tháinig ar an patroness de Viterbo. An primitive teampall, a scriosadh le haghaidh an chéad uair i 1350, a raibh admirably frescoed ag Benozzo Gozzoli i lár an chúigiú céad déag, a bhfuil an ionadaíocht de eipeasóid as An Saol De S. Rosa. Tar éis an obair radacach a athchóiriú agus méadú na heaglaise, a rinneadh ar fud an lár an Seachtú haois déag, masterpieces a bhí caillte: faoi láthair tá naoi gcóipeanna uiscedhath ag an músaem na cathrach; dhá cheann de na líníochtaí ullmhúcháin déanta as an gcéanna Gozzoli le haghaidh an eaglais na Clares mbocht, fiú má tá tú riamh a aistríodh i fresco, tá ag an Músaem na Breataine Londain agus an comh-aireachta na Priontaí ag Dresden. An atógáil na bhfoirgneamh i lár an naoú haois déag a bhí spreagtha ag na foirmeacha de chuid an séú haois déag Eaglais na S. Maria delle Fortezze (lá atá inniu ann beagnach scriosta), de réir meascán de déanach-Renaissance agus neoclassical stíleanna gur theip ar a athbheochan ar an ársa spioradáltacht na háite. Leis an struchtúr, go hiomlán déanta de piobar, sa bhliain 1913 an t-ailtire A. Foschini seo a leanas An Nua Cruinneachán, níos mó ná an ceann roimhe sin, le buailte a chlúdaíonn na majolica (ina dhiaidh sin folaithe ag luaidhe plátaí).
De réir an finscéal, S. Rosa begged paiseanta a bheidh le ligean isteach go dtí an t-Ordú De Na Clares Mbocht, riamh ina dhiaidh sin i an rún mar gheall ar a mheas rebel. Cúpla bliain tar éis a bháis Pápa Alexander IV, tar éis go raibh sí roinnt uaireanta i aisling, iarracht a móraim a cuimhne ag a bhfuil a comhlacht ar athraíodh a ionad in aice leis an áit chomh daor di. Seo eipeasóid alludes go dtí an ceiliúradh ar an "iompar" an-sin ar a dtugtar "meaisín de Saint Rose", a bhíonn ar siúl gach bliain i Viterbo: tógála ollmhór de papier-maché i bhfoirm clog-túr a bhí a iompar chuig na sráideanna na cathrach, ó an séipéal de S. Sisto le tearmann Naomh Rosa, chun teacht ar a bhfuil an traidisiún ag iarraidh go bhfuil an "póirtéirí" a dhéanamh ar an staighre a reáchtáil. An Séipéal de Viterbo ar shlí eile ar a dtugtar le haghaidh a bhfuil béal dorais an tí