எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பாரிஸ் நகரத்திற்கு வடக்கே 18 வது அரோன்டிஸ்மென்ட்டில் ஒரு மலையில் உள்ள ஒரு பகுதியான மோன்ட்மார்ட்ரே, 1880 முதல் எங்கும் நிறைந்த பல கலைஞர்களுக்கு பெயர் பெற்றது. மோன்ட்மார்ட்ரே என்ற பெயர் தியாகிகளின் மலையிலிருந்தோ அல்லது செவ்வாய் மலையிலிருந்தோ பெறப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. 1873 வரை, சாக்ரே-கோயூர் மலையின் மேல் கட்டப்பட்டபோது, மோன்ட்மார்ட்ரே ஒரு சிறிய கிராமமாக இருந்தது, இது பெரும்பாலும் விவசாய சமூகத்தால் வசித்து வந்தது.
பசிலிக்கா திட்டம் சேக்ரே-கோயூர் பசிலிக்காவை (Basilica of The Sacred Heart) உருவாக்கும் திட்டம் செல்வாக்குமிக்க மக்கள் குழுவால் தொடங்கப்பட்டது. இந்த நினைவுச்சின்னத்தை கட்ட அவர்களின் காரணங்கள் இரண்டு மடங்கு: பிரஷியர்களுடனான போரிலிருந்து பாரிஸ் தப்பவில்லை என்றால் அவர்கள் ஒரு தேவாலயத்தை கட்டுவதாக உறுதியளித்திருந்தனர், மேலும் 1870 ஆம் ஆண்டில் பிரஷ்ய இராணுவத்தின் கைகளில் பிரெஞ்சுக்காரர்களின் தோல்வியை பாரிஸின் பாவங்களின் தார்மீக கண்டனமாகக் கண்டார்கள்.
இந்த திட்டம் 1873 இல் தேசிய சட்டமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது, மேலும் ஒரு போட்டி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. கிறிஸ்தவ மரபுகளுக்கு உண்மையாக ஒரு திணிக்கும் பசிலிக்காவை உருவாக்குவதே குறிக்கோளாக இருந்தது.
கட்டிடம் போட்டியின் வெற்றியாளர் பால் அபாடி ஆவார், அவர் ஏற்கனவே பிரான்சில் இரண்டு கதீட்ரல்களை மீட்டெடுத்தார். ரோமானிய-பைசான்டைன் பாணியில் ஒரு மகத்தான பசிலிக்காவை வடிவமைத்தார். இந்த கட்டடக்கலை பாணி பிரான்சில் உள்ள பிற சமகால கட்டிடங்களுடன் கூர்மையான மாறுபாட்டில் நிற்கிறது, அவை பெரும்பாலும் ரோமானஸ் பாணியில் கட்டப்பட்டன.
பசிலிக்காவின் கட்டுமானம் 1876 ஆம் ஆண்டில் அபாடியுடன் முன்னணி கட்டிடக் கலைஞராக தொடங்கியது. 1884 ஆம் ஆண்டில் பால் அபாடி இறந்தபோது, அவருக்குப் பிறகு லூசியன் மேக்னே, 83 மீட்டர் (272 அடி) உயரமான கடிகார கோபுரத்தைச் சேர்த்தார். இங்கு நிறுவப்பட்ட சவோயார்ட் கடிகாரம் உலகின் மிகப்பெரிய ஒன்றாகும்.
மோன்ட்மார்ட்ரே மலையில் அதன் இருப்பிடம் காரணமாக, நகரத்தின் மீது பசிலிக்கா கோபுரங்கள்; அதன் மிக உயர்ந்த புள்ளி ஈபிள் கோபுரத்தின் உச்சியை விட அதிகமாக உள்ளது. இந்த முக்கிய இடத்திற்கு நன்றி சாக்ரே-கோயூர் பசிலிக்கா பாரிஸில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அடையாளங்களில் ஒன்றாகும்.
வெள்ளைக் கற்கள் சாக்ரே-கோயூர் பசிலிக்கா பாரிஸ் போன்ற ஒரு பெரிய நகரத்தின் மாசுபட்ட காற்றில் கூட அதன் அருட் வெள்ளை நிறத்தை வைத்திருக்க முடிந்தது. சாக்ரே-கோயூரின் கட்டுமானத்திற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட சேட்டோ-லாண்டன் கற்களுக்கு இது காரணமாக இருக்கலாம். மழை பெய்யும்போது, கற்கள் தண்ணீருக்கு வினைபுரிந்து கால்சைட் சுரக்கின்றன, இது ஒரு ப்ளீச்சரைப் போல செயல்படுகிறது.