Shahr-i Sokhta, Doğu'nun Pompeii

Buna Doğu'nun Pompeii denir, ancak onu yok etmek ve korumak için bir yanardağ değil, Lut tuz Çölü'nün kumlarıydı. Shahr-i Sokhta, İran'ın Belucistan tepelerinde, tarihin bir durak görüntüsüdür. Shahr-e Sukhte " yanmış şehir, Tunç Çağı'na kadar uzanan bir arkeolojik sitedir. Jiroft kültürüne atfedilebilecek bir kentsel yerleşim yeridir. Site, Dışişleri Bakanlığı ve özel kuruluşlar ile finanse eden Salento Üniversitesi kültürel miras Bölümü tarafından 2016 yılında başlatılan uluslararası multidisipliner bir arkeolojik projenin konusudur. Misyon, İran arkeolojik Araştırma Merkezi (1997'den beri Shahr-i Sokhta'da kazıyor) için Mansur Sajjadi ile birlikte çalışıyor. Dördüncü binyılın ikinci yarısında doğdu.M. ö.ikinci binyılda yıkılan Pakistan ve Afganistan sınırlarından çok uzak olmayan Sistan bölgesinde, hala bilinmeyen nedenlerden dolayı ve Unesco listesinde "evrensel değeri" nedeniyle, Shahr-i Sokhta, Oxus, İndus, Dicle-Fırat ve Halil nehirlerinin dört büyük uygarlığı arasında gelişen bir ticaret ve tarım merkeziydi. Site 151 hektarlık bir alanı kaplamaktadır ve dünyanın en eski ve en büyük şehirlerinden birini temsil etmektedir. Tuzlu betonlar, daha sonra, arkeologlara yaşamın tüm parçalarına geri dönen buluntuları ve yapıları mühürledi. Bu şehirdeki en karlı faaliyetlerden birinin turkuaz ve güzel lapis lazuli ticareti olduğunu biliyoruz. Binalar iki metre yüksekliğindeydi, ancak figürleri değil geometrik desenleri temsil eden duvar süslemeleriyle zenginleştirildi. Kavanozlar, kapılar veya mühürler için de aynı şey: tanrılar yok, muhtemelen sorumlu bir elit olmadan propaganda mesajlarını iletmeye gerek yoktu. Elbette, lüksü sevdiler: zeminleri paspaslarla kapladılar ve çok fazla inci kullandılar.