Schroniska Włoskiego Towarzystwa hutniczego

S. M. I. (włoska firma metalurgiczna) była podstawową firmą podczas dwóch ostatnich wojen, ponieważ produkowała głównie amunicję. I z tego samego powodu reprezentował cel dla każdego wroga. W celu zachowania siły roboczej (około 7000 pracowników, u szczytu produkcji), rozpoczęła się w 1930 roku wraz z budową najobszerniejszej komnaty schronu na świecie, system tuneli, aby w sumie około 1680 metrów, wykonane w głębokości 20 metrów, wydrążone w skale i chronione w każdym jego punkcie z jednego metra żelbetu. Specjalne wejścia do ogiva zapewniały niezniszczalny dostęp z powierzchni, a kilka względów technicznych umożliwiło ewakuację wszystkich pracowników i ich rodzin z fabryki-wioski w bardzo krótkim czasie. Galerie, faktycznie używane w latach 1940-1944, były wyposażone w lazarety, pomieszczenia do oczyszczania powietrza i wody, kaplicę, a w ostatnim roku wojny nawet klasy szkolne. Wspaniałe napisy, które czytasz na ścianie: "wiesz, że osoba, która chodzi zużywa od 2 do 5 razy więcej powietrza niż ta, która siedziała cicho?", "W przypadku nieprzewidzianych sytuacji dyscyplina jest najlepszą gwarancją zbawienia" lub " bądź spokojny. Na tych schodach masz już schronienie". Zwiedzanie galerii obejmuje również Muzeum S. M. I., firma działa do 2005 roku. Wystawa, oprócz historii, ilustruje badania i innowacje leżące u podstaw produkcji i zarządzania przedsiębiorstwem, takie jak bardzo nowoczesne przepisy bezpieczeństwa pracy (1912), a także projekty stojące za całą (futurystyczną jak na ten czas) wioską przemysłową oraz budowę samych schronisk.