Santuario María S.S. de Abundancia

O santuario é de orixe moi antiga, de feito está labrada no portal de pedra a data de 1453. Probablemente na época o edificio constaba dunha pequena capela para despois ampliarse co paso do tempo. A partir desa data, hai máis de 100 anos que non hai noticias sobre este lugar de culto, pero o 7 de decembro de 1604 o papa Clemente VIII afilia á congregación de María SS. dell'Abbondanza á archicofradía das SS. nome de María na columna de Traxano en Roma. Respecto a este acto hai confirmacións escritas dos papas Inocencio XI, en 1688, e Inocencio XIII, en 1721. En 1773 o entón bispo de Nola Filippo López describiuno ao Vaticano como: "Unha igrexa grande, antiga e magnífica" e unha imaxe "moi venerada por aldeáns e estranxeiros", confirmando ademais a existencia da Congregación na época28, constituída pola súa existencia. O 29 de xullo de 1788 coroouse en Nola a imaxe da Virxe na sede da diocese, que tamén doou as coroas de loureiro. O 16 de febreiro de 1830 o santuario sufriu un forte incendio.Construída sobre un espolón de rocha, no exterior hai unha gran escaleira con dous tramos pola que se pode acceder ao santuario. A fachada é sinxela, no interior a nave está enriquecida con estucos e pinturas de todas as épocas e na ábsida hai un pequeno templo de 1818 coa estatua de María SS. de Abundancia. Na parte superior hai un lenzo artístico que representa á Virxe María cos anxos e os irmáns da Congrega. Nas paredes están os bancos de madeira da congregación con preciosos lenzos que representan episodios da vida de María. Na sancristía atópanse numerosos cadros de gran importancia e exvotos históricos. Tamén merecen mención as históricas covas funerarias, agora utilizadas como museo.[2] Desde a terraza que conduce ao interior do santuario pódese admirar un espléndido panorama. De feito, é posible ver claramente o Vesubio e o golfo de Nápoles con Capri e as aldeas vesubvianas.