Za daleko na północny-wschód od wyspy Palmaria, w Porto Venere, stoi samotna wieża. Pochodzi z morza i dominuje nad wodą: nazywa się Torre de Scola. Wieża Scola lub Wieża Świętego Jana Chrzciciela była budynkiem wojskowym położonym tuż za północno-wschodnim cyplem (Punta Scola) wyspy Palmaria w Porto Venere, w Zatoce Perskiej, w prowincji La Spezia. Wraz z twierdzami Cavour i Umberto I oraz baterią sygnalizacji świetlnej była to jedna z defensywnych pozycji Palmarii. Wieża Scola Tower, wraz z innymi wieżami strażniczymi i wieżami nadbrzeżnymi, była częścią systemu obronnego, o który wnioskował Senat Republiki Genui. Jego budowa sięga XVI i XVII wieku, a jego zadaniem była właśnie ochrona wybrzeży Republiki i jej miast. W tym czasie budowa była bardzo kosztowna: według niektórych badań, do jej budowy wykorzystano ponad 50 000 lirów genueńskich. Wieża ma kształt pięciokąta, a ściany mają prawie 4 metry grubości. Konstrukcja przeznaczona była dla maksymalnie ośmiu osób, w tym żołnierzy i kapitanów, a dziesięć dział służyło właśnie do pokrycia i obrony całego obszaru.
W XIX wieku, po kilku nalotach bombowych, które oszpeciły wieżę, Scola został pozostawiony swojemu losowi, samemu na środku morza, by powrócić w 1915 roku. W tym roku podjęto decyzję o wykorzystaniu budynku jako latarni morskiej, a w kolejnych latach podjęto szereg działań mających na celu remont i odbudowę murów.