Dla świętej architektury starożytnego królestwa Kalingi, obecnie Orisa, miejsce nie było tylko miejscem, tak jak świątynia nie była tylko budynkiem religijnym. Teren, na którym umieszczono pierwsze kamienie, został starannie wybrany zgodnie z precyzyjnymi zasadami topograficznymi, które na przestrzeni wieków zostały połączone w Vastu Shastra: tekst referencyjny dla architektury sakralnej Indii. Same kamienie, użyte do budowy świątyń, zostały dokładnie zbadane pod kątem ich składu i miejsca pochodzenia. Złożony system kodów i hierarchii obejmuje również pracowników odpowiedzialnych za budowę, od klienta (zwykle władcy) po rzeźbiarzy (kajakarzy) odpowiedzialnych za projekt kamienia. Świątynia Słońca w Konaraku, w Orisie, jest jednym z największych architektonicznych wyrazów indyjskiej sztuki sakralnej i prawdopodobnie jednym z największych arcydzieł okresu Kalingi. W Orisie, Świątynia Konarak jest częścią "Złotego Trójkąta", utworzonego przez Świątynię Drzewo Jagannat w Puri (30 km na południe od Konarka) i Świątynię Lingaraja w Bhubaneswar, stolicy stanu, położonej około 90 km na północ od Świątyni Słońca. Zbudowany w XIII wieku z rozkazu Naraszy Dewy I, władcy Wschodniej Dynastii Gangesu i gorliwego obrońcy granic królestwa Kalingi, patrona Świątyni Słońca w Konaraku, był oświeconym władcą na swój czas, podczas którego królestwo przeżywało okres wielkiego dobrobytu i bogactwa. Świadczy o tym wielkość Świątyni Konarak, zbudowanej na cześć Boga Słońca, Surija, związanej z dobrem i wiedzą. Znana również jako Pagoda Negra, świątynia o siedemdziesięciometrowej wysokości, która została zniszczona w XVI wieku, była morskim punktem orientacyjnym dla wszystkich statków, które pływały wzdłuż wschodniego wybrzeża Indii.
W czasach Królestwa Kalingi, Zatoka Bengalska, zdominowana przez Świątynię Słońca, była jednym z najbardziej ruchliwych mórz na świecie; indyjskie, arabskie i chińskie statki podbiły Zatokę, handlując ludźmi, przyprawami i kamieniami szlachetnymi; w następnych stuleciach dołączyli do nich Hiszpanie i Portugalczycy, a wybrzeże Orissy, z jej portami i towarami, pozostało jednym z najważniejszych centrów handlowych Zatoki Bengalskiej. Świątynia Słońca Konaraka, z powodu swojej uprzywilejowanej pozycji na brzegu Orissy, była świadkiem upływu czasu i napełniła podróżnych cudem i zdumieniem. Historia, która trwa od XIII wieku.