Músaem Ealaíne Naofa Volterra

Bunaíodh an músaem sna tríochaidí an chéid seo caite i Pálás an Easpaig, inmhianaithe ag Corrado Ricci go luath san fhichiú haois agus a bunaíodh a bhuíochas leis an Canónach an Ardeaglais Maurizio Cavallini. Cuireadh iachall air dúnadh mar gheall ar roinnt damáiste a rinneadh le linn an Dara Cogadh Domhanda, d'oscail sé arís agus dúnadh é go dtí deireadh an chéid in aghaidh idirghabhálacha struchtúracha leanúnacha agus a mhair le fada. Mar sin athosclaíodh é sna 1950idí, dúnadh é sna 1980í, athosclaíodh é sna 1990idí, suas go dtí an cinneadh nach raibh chomh dian an músaem a aistriú go dtí Eaglais álainn Sant'Agostino.Tagann an músaem ar ais ar an saol tar éis an tionscadail leagan amach le Guicciardini & Magni Architetti;Cuireann an taispeántas saothair ón Ardeaglais i láthair agus, go pointe beag, ó eaglaisí na Deoise; ach is é an luach is mó a bhaineann leis ná caomhnú, chomh maith le roinnt pictiúr, dealbha adhmaid agus cré, éide naofa, na dealbha marmair amháin atá ar marthain de na séadchomharthaí móra ón gceathrú haois déag a tógadh san Ardeaglais.Faoi loggia an reachtaire tá roinnt colúin ón 11ú haois i líne. Ar an staighre tá an t-ailtire séipéal S. Lorenzo a Montalbano ag dul siar go dtí an 10ú haois.Is é an fríos marmair le léirithe de cherubs saothar Mino da Fiesole. Cuireann aon áirse dhéag treoil agus dhá cholún marmair, a bhaineann le cór ársa an Badia di S. Giusto b’fhéidir, portráidí de abb agus d’aingeal le hinscríbhinní Gotach agus Laidine ón 14ú haois i láthair.Taispeánann an músaem saothair ag: Domenico di Michelino, Rosso Fiorentino, Baldassarre Franceschini, Daniele Ricciarelli, Stefano di Antonio Vanni, Antonio del Pollaiolo, Giambologna agus daoine eile.