Jeszcze nieco ponad sto lat temu pełniła również bardzo ważną funkcję praktyczną, dostarczając ludności dużo zdrowszej wody niż studnia w mieście, często zanieczyszczona ściekami ze stajni lub kanalizacji rozproszonej. Faenza była jednym z pierwszych miast w Romanii, które wyposażyło się w akwedukt, który choć ograniczony do kilku punktów emisji, przez długi czas stanowił źródło dumy dla społeczności.
Już w okresie renesansu przy miejskiej loggii istniała fontanna do użytku ludu. Następnie, w 1583 roku, brat Domenico Paganelli (1545-1624), papieski architekt i superintendent fabryki San Pietro (tj. katedry w Faenza) otrzymał zlecenie doprowadzenia wody do centrum. Znalazł doskonałą wodę pitną w rejonie Cartiera i rozpoczął budowę akweduktu z terakoty, co zostało przerwane na długi czas, ponieważ zakonnik został wezwany do Rzymu do innych prac.
Odzyskał się w 1614 roku, a sam Paganelli, za sugestią kardynała Rivaroli, zlecił budowę źródła architektowi z Ticino D. Castelli, który ukończył prace w 1621 roku.