Tá cuma mhór ar fhoirgneamh na Máthar-Eaglaise, le aghaidh Rómhánúil agus díon beannach. Tá trasphlean Laidineach ar an taobh istigh den séipéal agus tá sé roinnte ina thrí chorp le taobhshéipéil agus altars sa stíl Bharócach. Faoi na hailt tá sraith de hypogea, a thosaíonn ón dara leath; den séú haois déag d'úsáidtí iad mar áiteanna adhlactha don chléir agus do na dílis.
Thar na céadta bliain, tá teampall na Máthar-Eaglaise athraithe go curtha faoi athchóirithe agus maisiúcháin éagsúla. Taobh istigh den séipéal tá canbhásanna luachmhara a théann siar go dtí an 17ú agus an 18ú haois, a bhaineann leis an scoil Neapolitan.
Ina measc seo tá roinnt canbhás ar stíl Caravaggio a cuireadh i leith Domenico Guarino, ón 18ú haois, lena n-áirítear iad siúd a ionadaíonn do “ Madonna del Carmine&rdquo ; agus an “Madonna del Pozzo” agus cinn eile a thaispeánann “Rúinéisí na Rosann”.
Deimhníonn an cur síos seo tábhacht stairiúil agus ealaíne na Máthar-Eaglaise i bPistici, agus leagann sé béim ar a héabhlóid ailtireachta thar na cianta.