Kompleks klasztorny San Bernardino

Budynek powstał w połowie XV wieku i dzięki starannej renowacji udało się odzyskać prawie wszystkie oryginalne elementy, dzięki czemu słusznie można go uznać za wzór kalabryjskiej architektury klasztornej swoich czasów. Nawa główna kościoła charakteryzuje się drewnianym stropem obrobionym kwadratami w stylu weneckim. Pod łukiem nad głównym ołtarzem wisi XV-wieczny krucyfiks autorstwa Southern Unknown z mocnym, realistycznym i dramatycznym nadrukiem, któremu towarzyszy napis „Hic me solus amor non mea culpa teet”. Tuż u jej podnóża znajdował się poliptyk Vivarini, obecnie usunięty i umieszczony w kolegiacie św. Magdaleny. Kolejnym ważnym elementem, u góry po lewej stronie, jest okazała ambona z baldachimem z 1611 roku, o klasycznym smaku, ozdobiona płaskorzeźbionymi postaciami niektórzy święci. Do grobów sakralnych należy również drewniany chór z 1656 r. oraz niedawno odrestaurowana i umieszczona w absydzie mównica z 1538 r. Łuki krużganka klasztornego osadzone są na dwudziestu czterech ośmiobocznych kolumnach w tufie.