Historyczna przyprawa św. Jana

Pierwsze doniesienia o istnieniu przyprawy w kompleksie Opackim św. Jana Ewangelisty w Parmie pochodzą z 1201 r., ale jej założenie może być wcześniejsze, ponieważ klasztor został założony w 980 r. Jest prawdopodobne, że początkowo przyprawa była wyłącznie w służbie Benedyktynów i dopiero później stała się Publiczna. Obecne rozmieszczenie, jeśli chodzi o meble, pochodzi z końca XVI wieku i wczesnych lat następnego, a rozmieszczenie pomieszczeń uległo radykalnym zmianom w 1766 r., kiedy benedyktyni musieli zsekularyzować aptekę, aby uniknąć ostatecznego zamknięcia wprowadzonego przez ministra bourbona Wilhelma du tillot. W 1896 r. Państwo nabyło pomieszczenia, które ponownie otwarte dla publiczności w 1951 r.gromadzą wewnątrz kolekcję moździerzy, Albarelli, wazonów, ramek i innych przedmiotów z różnych organizacji i prywatnych darowizn. Z ośmiu pierwotnych pomieszczeń Spezierii pozostają dziś cztery: sala ognia, sala moździerzy, sala syren i wreszcie sala studni. Wszystkie pokoje są nazwane od specyfiki treści lub elementów dekoracyjnych, które je łączą.