O flamenco ou cante jondo, é unha fusión de voz, baile e linguaxe corporal que se fixo famosa en Andalucía no século XVIII para logo estenderse a outras rexións como Estremadura e Murcia. En 2010, a Unesco declarou Falmenco Patrimonio da Humanidade Inmaterial. É moi difícil rastrexar a orixe do flamenco, xa que ten as súas raíces na herdanza árabe, xitana, xudía e cristiá. Todos estes estilos mesturáronse coa cultura andaluza dando lugar a unha danza folclórica de longa data.
O flamenco ten moitos elementos de improvisación. No tablao, os bailadores acompañados dos músicos e das palmas interpretan cos seus movementos o sentimento máis profundo do flamenco.
Co paso do tempo, e polo paso polas distintas zonas de Andalucía, o flamenco foi evolucionando dando lugar a distintos palos ou estilos: bulerías, malagueñas, fandangos, soleás ou granaínas. Un dos berces do flamenco en Andalucía é, sen dúbida, Granada. O epicentro do flamenco na cidade é o Sacromonte, onde cada noite as covas se enchen de tablaos flamencos. Ademais, neste barrio é posible atopar numerosos obradoiros de guitarras españolas, elemento fundamental deste xénero.
A zambra é un tipo de flamenco orixinario de Granada que se caracteriza polas súas orixes xitanas. Bailamos descalzos, con saias longas e tocando castañuelas. A zambra data do século XVI, e ten algunhas características en común coa danza do ventre. Comezou a facerse famoso grazas ás vodas dos mouros en Granada.