Współkatedra św. Jana Ewangelisty to najważniejszy kościół w mieście i budynek, od którego zaczyna się legenda o pochodzeniu Sansepolcro. Pierwsza budowa katedry w Sansepolcro pochodzi z pierwszej połowy XI wieku, poświęconej Czterem Ewangelistom i Grobowi Pańskiemu: według tradycji relikwie grobu Chrystusa zostały przewiezione w to miejsce z Ziemi Świętej przez dwóch pielgrzymów, Egidiusza i Arcaneusa. W tym samym czasie na polecenie cesarza Henryka II założono również klasztor, powiększony później w 1100 roku i zamieszkiwany od połowy XII wieku przez kamedułów.
W 1520 roku na polecenie papieża Leona X utworzono diecezję Sansepolcro, oddzielając ją od diecezji Città di Castello; opactwo stało się wówczas miejscową katedrą i zostało poświęcone św. Janowi Ewangeliście, patronowi miasta. Od 1986 roku kościół stał się współkatedrą nowej diecezji, której jest częścią wraz z miastami Arezzo i Cortona.
Kościół ma XIV-wieczny plan bazylikowy z trzema nawami; nawa główna przykryta jest stropem kratownicowym (wynik prac konserwatorskich z lat 1934-1943), a nawy boczne mają sklepienia krzyżowe. Oprócz ołtarza głównego jest jeszcze sześć innych ołtarzy, z których cztery znajdują się w nawach bocznych, jeden wewnątrz kaplicy Świętego Oblicza, a ostatni na końcu prawej nawy.
We wnętrzu katedry znajdują się cenne dzieła lokalnych artystów, m.in. krucyfiks Świętego Oblicza pochodzący z czasów Karola Wielkiego, poliptyk Zmartwychwstania, tabernakulum z terakoty autorstwa Andrei della Robbia, wniebowstąpienie Chrystusa autorstwa Perugino.