Stair agus an myth atá fite fuaite ina chéile sa is splendid léargas ar an Corcra Chósta, faoi cheannas an suggestive Túr Saracen de na '500, as a bhfuil sé indéanta chun glacadh leis, le amháin sracfhéachaint, an chuid de farraige a théann ó Capo Vaticano go dtí na Hoileáin Aeolian.
Tá muid i Palmi, i gcás an Pháirc Seandálaíochta an Taurians bunaíodh cúpla bliain ó shin, fianaise ar feadh tréimhse fada de stair am atá caite a théann ó na Meán-chré-Umha Aois (XIV haois RCH) go dtí an déanach Ársa déanach aois (V haois AD).
An limistéar a leathnaíonn sé sa cheantar ina bhfuil, aon uair amháin, sheas sa Taureana, an chathair tionscnaimh brettia ré, rescheduled agus ansin ag na rómhánaigh, mar is léir ó na bóithre ársa, a tógadh idir an I agus II haois d.C., an tús an cosán taobh istigh den pháirc; ó na iarsmaí de an bhfoirgneamh sheirbheáil mar amharclann agus ar amphitheatre; agus as an podium ar an tempio italico, áit a bhfuil creideamh tóir ar áiteanna ar an finscéal de Donna Canfora.
Bhí sé ina noblewoman, baintreach, de chineál an-agus an-álainn, a bhí cosúil i bhfolach taobh istigh an teampaill treasure, a bhfuil go leor iarracht chun a fháil.
Ach ar an scéal de Donna camphor tá sé nasctha go ceann eile anecdote, an ceann a chonaic sí diúltú don tairiscint grá ag Saracen, a mheall sí le cluain a chur ar a long, ó a chaith sí í féin i dtreo is nach a sháraíonn an gcuimhne ar a fear céile: >,>. Tá sé a dúirt, go bhfuil an ceart ag an bpointe áit a bhfuil an bhean báite, na huiscí a iompú gorm agus emerald glas agus go bhfuil an bun a bhí clúdaithe le algaí. An cuimhne na Donna camphor ina chónaí fós sa lá atá inniu nuair a bhíonn na dtonnta, briseadh ar an mórthír, insamhail an glacadh an bhean a cuid talún.