Tradycja Abbacchio (baranka) sięga czasów starożytnych Rzymian, Juvenal napisał: "najczulszy ze stada, dziewica z trawy, bardziej wypełniona mlekiem niż krwią". Już w XV wieku Campo Vaccino było miejscem, gdzie odbywał się targ Abbacchi, jagniąt, kastratów i owiec. Spożycie Abbacchi (maksymalnie 6-miesięcznych) wzrosło jeszcze bardziej w okresie od Wielkanocy do czerwca. Na wsi rzymskiej, z okazji abbacchiatura (uboju) i carosa (strzyżenia), pasterze ucztowali "pagliatella", czyli najtłustszym mięsem z jelita abbacchio, gotowanym na węglu drzewnym, oraz pezzata lub sponsata, czyli mięsem owczym pociętym na kawałki. Abbacchio to termin używany w Rzymie dla młodego, ssącego jagnięcia, urodzonego i hodowanego w stanie półdzikim, które może być rasy Sarda, Comisana, Sopravissana, Massese lub Merinizzata Italiana.
Jagnięta rosną na naturalnych pastwiskach lub na łąkach uprawianych przez samego pasterza.
Mięso "Abbacchio Romano" ma jasnoróżowy kolor i białą warstwę tłuszczu, jest delikatne, o zwartej konsystencji i lekko marmurkowe. Abbacchio charakteryzuje się delikatnym smakiem z typowym aromatem młodego, świeżego mięsa.