முந்தைய ரோமானஸ் தேவாலயத்திற்கு மாற்றாக 13 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தொடங்கப்பட்ட கட்டுமானம், நூற்றாண்டின் பிற பகுதிகளில் உள்ளூர் ஷெல்ட் கோதிக் பாணியில் (அருகிலுள்ள ஆற்றின் பெயரிடப்பட்டது) தொடர்ந்தது. இந்த பாணியின் பொதுவானது டூர்னாய் பகுதியிலிருந்து நீல-சாம்பல் கல், கடப்பதற்கு மேலே உள்ள ஒற்றை பெரிய கோபுரம் மற்றும் கட்டிடத்தின் மூலைகளில் உள்ள மெல்லிய கோபுரங்கள்.
சலசலப்பான கோரன்மார்க்கிற்கு (கோதுமை சந்தை) அடுத்த ஏஜெண்டின் பழைய வர்த்தக மையத்தில் கட்டப்பட்ட செயின்ட் நிக்கோலஸ் தேவாலயம் கில்ட்ஸுடன் பிரபலமாக இருந்தது, அதன் உறுப்பினர்கள் தங்கள் வணிகத்தை அருகிலேயே மேற்கொண்டனர். 14 மற்றும் 15 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் திருச்சபையின் பக்கங்களில் சேர்க்கப்பட்ட கில்ட்ஸுக்கு அவற்றின் சொந்த தேவாலயங்கள் இருந்தன.
நகரத்தால் ஒரு பகுதியாக நிதியளிக்கப்பட்ட மத்திய கோபுரம், ஒரு கண்காணிப்பு இடுகையாக செயல்பட்டு, ஏஜென்ட்டின் அண்டை பெல்ஃப்ரி கட்டப்படும் வரை நகர மணிகளை எடுத்துச் சென்றது. இந்த இரண்டு கோபுரங்களும், செயிண்ட் பாவோ கதீட்ரலுடன் சேர்ந்து, நகர மையத்தின் புகழ்பெற்ற இடைக்கால வானலைகளை இன்னும் வரையறுக்கின்றன. தேவாலயத்தின் பொக்கிஷங்களில் ஒன்று அதன் உறுப்பு ஆகும், இது பிரபல பிரெஞ்சு உறுப்பு பில்டர் அரிஸ்டைட் காவில்லே-கோல் தயாரித்தது.
இந்த கட்டிடம் படிப்படியாக பல நூற்றாண்டுகளாக மோசமடைந்தது, அதன் ஸ்திரத்தன்மையை அச்சுறுத்திய அளவிற்கு. பிளாஸ்டருடன் விரிசல்கள் மேலெழுதப்பட்டன, சுவர்களை வலுப்படுத்த ஜன்னல்கள் பிரிக்கப்பட்டன, 18 ஆம் நூற்றாண்டில், பாழடைந்த முகப்புகளுக்கு எதிராக சிறிய வீடுகள் மற்றும் கடைகள் கட்டப்பட்டன. 1840 ஆம் ஆண்டில் ஒரு வரலாற்று நினைவுச்சின்னமாக தேவாலயத்தில் ஆர்வம் எழுந்தது, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பெரிய மறுசீரமைப்பு திட்டங்கள் தோன்றின. தேவாலயத்துடன் இணைந்து வீடுகள் இடிக்கப்பட்டு அதன் பின்னர் அதிக சீரமைப்பு பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.