பிசாசின் பள்ளத்தாக்கு

நீராவியின் உயர் வெள்ளை மேகங்கள், போராசிஃபெரஸ் மழை மற்றும் ஒரு தரிசு நிலத்திலிருந்து வெளியேறும் கொதிக்கும் நீரின் நீரூற்றுகள், சில நேரங்களில் வெள்ளை, சிவப்பு அல்லது கருப்பு: இதுதான் "டெவில்' ஸ் பள்ளத்தாக்கு", லார்டெரெல்லோ நிற்கும் பகுதி மற்றும் அதற்கு மிகவும் பொருத்தமான பெயர் இருக்க முடியாது. டான்டே அலிகேரியின் நேரத்தில் அதன் குணாதிசயங்களுக்காக ஏற்கனவே பிரபலமான ஒரு பகுதி, அவரது தெய்வீக நகைச்சுவையின் நரகத்திற்கு உத்வேகம் அளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் கற்பனை செய்து பாருங்கள், இப்போதைய பாரிய மனித தலையீடு இல்லாமல், நிலப்பரப்பு எவ்வளவு உண்மையிலேயே இருண்டதாகவும் மர்மமாகவும் இருக்கும். சில இடங்களில் ஒருவர் சந்திர மேற்பரப்பில் இருப்பதைப் பற்றி கூட நினைக்கலாம். இந்த கிராமத்திற்கு ஒரு பிரெஞ்சு பொறியியலாளரும் தொழில்முனைவோருமான பிரான்சுவா ஜாக் டி லார்டெரெல் பெயரிடப்பட்டது, அவர் முதன்முதலில் உள்ளுணர்வைக் கொண்டிருந்தார், 1827 ஆம் ஆண்டில், போரிக் அமிலத்தை "தடாகங்கள்" என்று அழைக்கப்படுபவர்களின் கசடுகளிலிருந்து பிரித்தெடுக்க (கீழே உள்ள புகைப்படத்தைப் பார்க்கவும்). மரத்தின் பயன்பாடு அதிகரித்து வருவதால் கனமான பதிவு டி லார்டெரலை இயற்கையான நீராவியை நேரடியாக சுரண்டி தண்ணீரை ஆவியாக்கி போரிக் அமிலத்தைப் பெறச் செய்தது.இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் போராசிஃபர் ஆலையின் பிறப்பு மற்றும் வளர்ச்சிக்குப் பிறகு லார்டெரெல்லோ மின்சாரம் தயாரிக்க புவிவெப்ப ஆற்றலை சுரண்டுவதற்கான உலகில் முதல் வழக்காக மாறியது. புதிய கிணறுகளைத் தோண்டி குளிரூட்டும் கோபுரங்களைக் கட்டும் பணி தொடர்ந்தது. மண்ணிலிருந்து நீராவியை நேரடியாக எடுத்து, விசையாழிகள் மற்றும் மின்மாற்றிகளால் ஆற்றலாக மாற்றும் எனல் மூலம் ஆலை கட்டும் வரை.